Aanstekelijke slapstick bij Cirque Plume

Voorstelling: No animo mas anima, door Cirque Plume. Regie: Bernard Kudlak. Gezien: 11/9 in Lepelenburg-plantsoen, Utrecht. Aldaar t/m 25/9.

No animo mas anima heet de voorstelling van Cirque Plume uit Besancon _ geen dieren, des te meer begeestering. Dat is niet helemaal waar: er is een hondje dat met droevige uithalen aan het janken slaat als zijn baas een stukje van Sydney Bechet blaast. En verder draaft er nog een kleuterachtig kereltje rond dat verbluffend goed de tred van een viervoeter kan doen (hij geeft later bovendien een zeer grappig staaltje grand guignol ten beste). Maar verder klopt het, van die dieren en van die begeestering.

Plume bestaat uit veertien spelers in de piste en bij toerbeurt tevens in de orkestbak. Vroeger maakten ze burlesk en acrobatisch straattheater, nu reizen ze rond in een eigen tent die dezer dagen voor het eerst in Nederland is neergestreken _ in Utrecht, onder auspicien van de Schouwburg aldaar. Hun voorstelling, anderhalf uur zonder pauze, is het tegendeel van schetterend circus. Vaak in halftinten belicht, hun potsenmakerspakjes veelal in zilvergrijs, zwart of zachtgroen, en een telkens veranderende achtergrond van gracieus geplooide draperieen. Soms zijn de kunstjes zelf maar klein, zoals die van een mime-mannetje dat spelletjes speelt met zijn schaduwbeeld, of die van de jongleur op een plateautje dat de balletjes terugstuitert. Maar ze komenonverwacht, ze hebben allemaal een fraaie frappe en ze worden tot in de finesse uitgevoerd.

In deze harlekineske sfeer van pierrot-poezie en aanstekelijke slapstick is de sterrenstatus volstrekt afwezig. Iedereen doet alles. Het meisje dat zo pas nog als een sierlijke ballerina op een koord danste (nooit geweten dat koorddansen ook echt dansen kon zijn), draagt straks weer het requisiet voor een collega op. En de jongleur staat later weer in het orkest een smachtend stukje accordeon te spelen, naast de weemoedige piano en de sjokkende tuba. Mooie muziek trouwens, afwisselend zwierig en opzwepend.

Mijn eigen favoriet is de rood belichte trapeze, volgehangen met tientallen latten en latjes die ritselen en klepperen als de acrobate voorbijkomt en ze in beweging zet. Een prachtig effect. Andermans keuze zou misschien vallen op de wandelende verpakkingsdoos of de cartooneske achtervolgingsscene _ ook leuk, ook verrassend. Toen tenslotte de hele piste vol vuur werd gezet, had ik anderhalf uur lang mijn ogen uitgekeken.