Beste J.,

Ik heb in een ouwe schoenendoos een schat teruggevonden, die jou zal interesseren, maar eerst dit: waarom zitten we nooit meer uren te bomen over kunst en auto's en aanverwante zaken, waarom bel en schrijf je me niet meer? Hebben we soms ruzie? Dat is me dan ontgaan. Hoe 't ook zij, ik mis ons contact, niet alleen in het persoonlijke vlak, maar ook wat betreft ons werk. Je bent scherpoog en vlakgum. Ik heb een aantal nieuwe schilderijen, kom kijken, kom snel bij me eten. Ik ben goed geworden in pasta.

Af en toe kom ik ergens een publikatie van je tegen. Kwaliteitswerk, man. Wordt het niet tijd voor een bundel? Leg anders alvast wat teksten op je kopieermachine en doe me die toekomen, graag.

Gisteren heb ik weer eens een schilderij verkocht. Ik had m'n zondagse pak aangetrokken voor de klant. We zouden na de transactie duur gaan lunchen. Klants keus was snel gemaakt: het schilderij dat op m'n schoorsteenmantel staat. (Stond.) Een laantje in Bussum, helemaal groen met een wit gebouwtje. 't Witte vlakje stoorde m'n klant in hoge mate, als ik dat ter plekke weg kon schilderen, zou hij meteen tot aanschaf overgaan. Je voelt 'm al, driftig schroefde ik een onwillige tube groen open en spoot m'n pak vol. Tel uit je winst.

PS Bij de najaarsopruiming vond ik de spionagefilm terug, die we in '81 in Zwitserland draaiden. Ik heb alle takes aan elkaar gelast. Meesterlijk, zoals die sneltrein op het spoorwegviaduct bij Fribourg over je heen dendert. Ik denk dat ik mezelf, als KGB-man, eruit moet knippen. M'n muts van astrakanbont werkt alleen maar op de lachspieren.