Innerlijke gevecht tussen atleet en entertainer bij de winnaar van Wimbledon; Voor Agassi rest de identiteitscrisis

NEW YORK, 10 SEPT. Twee maanden geleden was Andre Agassi de eerste speler sinds Björn Borg die na twaalf jaar Wimbledon vanaf de baseline won. Een toernooi dat hij vanwege het geweldige krachttennis dat op de grasbanen wordt ontwikkeld volgens insiders nooit zou kunnen winnen.

In de weken daarna is er veel gebeurd in het leven van Andre Agassi. Hij vliegt nog steeds in privé-jets van Steve Wynn, een hotel- en casino-eigenaar bij wie zijn vader Mike als croupier heeft gewerkt, rekent basketballer Michael Jordan en Barbara Streisand (die hem een Zen-meester noemt) tot zijn beste vrienden, maar Agassi is als tennisser door Wimbledon definitief uit de anonimiteit getreden. Hij wordt als speler niet langer uitsluitend beoordeeld op zijn mega-reclamecontracten, zijn populariteit bij de jeugd, zijn functie als sexsymbool voor de jaren negentig of zijn geloof. Hij zegt zelf dan ook na Wimbledon voornamelijk te willen worden gezien als tennisser.

Niettemin resteert de identiteitscrisis. Het innerlijke gevecht tussen de atleet en de entertainer. Gisteravond kreeg de reputatie van de atleet Agassi een geduchte knauw door een nederlaag in vier sets (3-6, 7-6, 1-6, 4-6) in de kwartfinale op Flushing Meadow tegen Jim Courier. Zijn vroegere tennismaatje, eveneens een produkt van de Amerikaanse oorlogsveteraan Nick Bolletieri, die meer in Agassi zag en Courier liet vallen, waardoor de vroegere vriendschap tussen beide spelers enigszins is bekoeld. Dat manifesteerde zich op de baan in een gevecht vol ressentimenten dat de ruim 20.000 toeschouwers in het Louis Armstrong Stadium alles bood wat het Amerikaanse publiek van een confrontatie van twee spelers met de beste forehand van het hele circuit mocht verwachten. Er was de opwinding over het laten wegsturen van de tribunes door Courier van een vrouw met een huilende baby, er waren de schofferingen van de umpire door Agassi en er werd uiteindelijk zeer goed getennist.

In de tweede set kreeg Agassi een waarschuwing van de umpire voor het smijten met zijn racket. Met het herhaaldelijke "fuck you' dat hij de ongelukkige man op de stoel toebeet verraste Agassi zelfs John McEnroe, die tegenwoordig als een soort wolf in schaapskleren met de nodige deskundigheid en humor commentaar levert voor CBS. “Ik raakte door die beslissing gefrustreerd”, verklaarde Agassi zijn McEnroe-achtige gedrag. “Ik bedoel, ik wilde het racket op mijn tas gooien maar het raakte de stoelrand. Wanneer je als umpire daar een waarschuwing voor geeft dan voel je de wedstrijd niet aan.”

Agassi heeft sinds 1990 in Parijs niet meer gewonnen van Courier die gisteravond al voor de vijfde achtereenvolgende keer zijn grote rivaal versloeg en zich daarmee op de US Open plaatste voor de halve finale. “Het was voornamelijk een confrontatie tussen twee verschillende persoonlijkheden op de baan. Dat waardeert het publiek. Vooral ook omdat het altijd gevechten tussen ons ziet met heel weinig krachtsverschil.”, vertelde Courier die zich direct na afloop voor kramp moest laten behandelen in de kleedkamer.

Toch was er gisteravond wel een beslissend verschil in kwaliteit tussen Courier en Agassi, die de afgelopen weken een uitgebalanceerd fitness-programma heeft afgewerkt waarbij het accent lag op versterking van de spierbundels in armen en schouders. Alleen op die manier denkt Agassi het in de toekomst te kunnen bolwerken tegen de harde serveerders, die ook Flushing Meadow domineren. Hoewel hij enkele slechte gewoonten maar moeilijk afleert. Zijn voorliefde voor Coca Cola en hamburgers, het favoriete junkfood van veel tennissers, is algemeen bekend. “Wat weten ze er van?”, zegt de man die tegenwoordig op persconferenties zeer volwassen overkomt en niet meer op de - overigens onzinnige - vraag wie zijn held is simpel antwoordt: "Superman'.

Courier gaf zijn overwinning gestalte met 22 aces, waarvan drie in de laatste game van de wedstrijd. Agassi: “Daarom betekent deze nederlaag niet het einde van de wereld voor mij. Ik heb mijn doelen in het tennis duidelijk voor ogen, moet fysiek nog sterker worden, maar ik heb nog tien jaar voor de boeg. Ik ben positief ingesteld. Natuurlijk speelde in mijn achterhoofd om dit toernooi te winnen. Maar het zat er niet in. Voor de finale tip ik toch Pete Sampras. Een veel betere serve-volleyspeler dan ik. Daar krijgt Courier grote problemen mee. Hoe hard hij zelf ook slaat.”

Pete Sampras, derde op de ATP-ranking, toont meer flair met zijn racket dan met zijn mond. Daarom speelt de 21-jarige Amerikaan enigszins in de schaduw van zijn generatiegenoten Courier en Agassi. Maar dat Sampras, twee jaar geleden de jongste winnaar van de US Open in de historie van het 112-jarige evenement, de potentie heeft ook dit keer de US Open te winnen bewees hij in zijn kwartfinale tegen Alexander Volkov. De Rus werd tijdens de wedstrijd enkele keren bevangen door de warmte die gepaard aan een hoge vochtigheidsgraad in New York zijn spel sterk beïnvloedde. “Misschien had hij last van de warmte, misschien raakte hij gefrustreerd”, verklaarde Sampras, die zijn superioriteit tegen Volkov op alle baansoorten regelmatig bewezen heeft.

Zeker op Flushing Meadow was Sampras veel beter bestand tegen de ongewone omstandigheden die op dit toernooi aan de orde zijn. De 6-4, 6-1, 6-0 accentueerde temeer dat het op Flushing Meadow verschrikkelijk moeilijk winnen is van de Amerikanen, die maar liefst vijf spelers bij de laatste acht in het mannentoernooi hadden. Met een halve finale Courier-Sampras zaterdag staat er daardoor zondag in ieder geval een Amerikaan in de finale. Na de titels van Melbourne en Parijs van Courier en de Wimbledon-zege van Agassi bestaat daardoor een reële mogelijkheid dat de Amerikanen dit jaar alle Grand-Slamtoernooien winnen. Iets wat na de oorlog (Don Budge was in 1938 de laatste) niet meer is voorgekomen.

    • Marc Serné