Björn Again: zedige imitatie zonder ironie

Concert: Björn Again. Gehoord: 8/9 Paard, Den Haag. Herhaling: 9/9 Simplon, Groningen; 10/9 Patronaat, Haarlem; 11/9 Nighttown, Rotterdam; 12/9 Burgerweeshuis, Deventer; 13/9 Melkweg, Amsterdam; 16/9 Tivoli, Utrecht.

Er zijn weinig bands die in het begin van hun carrière al zo'n fantastisch repertoire hebben. Er zijn ook maar weinig bands die, zonder ooit een hit te hebben gehad of zelfs een plaat te hebben uitgebracht, zulke enthousiaste reacties van het publiek krijgen. Een publiek dat overigens opviel door de hoge gemiddelde leeftijd. Maar er is ook geen andere band die zo serieus en met zoveel gevoel voor detail en geschiedenis, de erfenis beheert van de beste groep die Zweden ooit heeft voortgebracht.

De blonde "Agnetha', de donkere "Annifrid' en de rossige "Björn' en "Benny' van het Australische Björn Again hebben geen ander doel dan zo nauwkeurig mogelijk de muziek en de act van Abba te imiteren. Zo werden er gisteravond, afgezien van een kleine stijlbreuk toen Björn zich vergreep aan Nirvana's Smells like Teen Spirit, vijf kwartier lang uitsluitend Abba-covers gespeeld. Het concert opende met het nummer waar het voor Abba ook allemaal mee begon, Waterloo, en eindigde met Dancing Queen.

Björn Again imiteert de zedige gelukzaligheid van het viertal zonder de ironie van het Engelse synthesizer-duo Erasure bij hùn uitvoering van enkele Abba-nummers. Met pruiken en staand op glitterige plateauzolen speelt Björn op een paarse gitaar en beroert Benny de toetsen. Benny bleek echter liever saxofoon te spelen en dus kreeg een nummer als Honey, Honey plotseling een saxofoon-solo in plaats van het gebruikelijke strijkje. Maar voor de rest wordt het repertoire authentiek gespeeld en goed gelijkend gezongen. Frida en Agnetha dragen wit satijnen tunieken versierd met een grote kat en dansen, geheel in stijl, een beetje stijfjes, met de ruggen tegen elkaar of synchroon met locomotiefbewegingen van de armen. Ze doen een boze echtparen-act met hun "echtgenoten' en spreken het publiek toe in Indianen-Zweeds. Maar in vergelijking met de oorspronkelijke Frida en Agnetha ontbreekt het de dames toch aan uitstraling. Het is "Björn', in zijn groezelig witte kimono, die de show steelt en een onnavolgbare imitatie geeft van de schichtige konijnemimiek van zijn naamgenoot.