Voor veertig miljoen in een nieuwe outfit

NEW YORK, 8 SEPT. Op het moment dat Jim Courier in het Louis Armstrong Stadium tijdens de US Open John McEnroe een afstraffing geeft heerst er in de spelerslounge van Flushing Meadow een bedrijvige sfeer. Spelersagenten van de grote managementbureaus die qua outfit niet op de beursvloer van Wallstreet zouden detoneren wisselen de laatste informatie uit over hun cliënten waarbij één deal alle andere overschaduwt.

Het op handen zijnde kledingcontract van Jim Courier, die in oktober voor 24 miljoen dollar in zes jaar Diadora verwisselt voor Nike. Met een uitloop tot 40 miljoen omdat tevens in het contract is overeengekomen dat hij een winstpercentage van de verkoop van de kleding krijgt, terwijl Nike hem ook een bonus geeft voor het feit dat Courier de nummer één van de wereld is. “Sorry daar kan ik niet over praten. Dat is vertrouwelijke informatie”, wimpelt Couriers persoonlijke agent van IMG Gavin Forbes iedere vraag over inlichtingen in die richting af. “Als ik daarover praat krijg ik de grootste problemen”, toont hij zich later iets toeschietelijker als het over de grootste kledingcontract uit het proftennis gaat.

“Nou, de grootste deal, dat vraag ik me toch af”, zegt Boris Beckers zakelijke begeleider Paul Foortse in New York. “In april '86 hebben we voor Becker met Puma een contract voor kleding, schoenen en rackets afgesloten van achtentwintigeneenhalf miljoen dollar voor vijf jaar. Dat was in die tijd nog nooit vertoond in het tennis. Dat contract werd na twee jaar verbroken omdat Puma het geld niet meer op kon brengen.”

Bij Diadora, waarvoor Courier op de US Open nog een volledig nieuwe kledinglijn op de baan presenteert, is men aanzienlijk minder terughoudend over de breuk met de nummer één van de ATP-ranking. “We hebben het geld wel, maar geen enkele tennisser is voor ons zoveel waard”, zegt Ralph Faillace van Diadora. “We hebben geweigerd het bedrag van Nike voor Courier te overbieden of zelfs maar te betalen. We kunnen dat geld beter aan andere promotie-activiteiten besteden. Alles heeft uiteindelijk zijn grenzen.”

Met Agassi, Courier, Wheaton en McEnroe heeft Nike in het tennis in ieder geval de Amerikaanse markt "dichtgemetseld' voor concurrenten als Adidas, Fila, Tacchini, Diadora etc.: firma's die met het decor voor de ideale exposure als de US Open een ware veldslag leveren om de gunst van de consument. Waarbij de charismatische verschijning van Andre Agassi in het tennis een revolutie heeft veroorzaakt die voor een kleding- en schoeiselfabrikant als Nike met geen goud te betalen is. Twee jaar geleden verloor "tennis-dressman' Agassi de finale in Parijs van Andres Gomez. Maar al tijdens de huldiging van de Equadoriaan verdrongen zich honderden teenagers voor de kledingboetiekjes op Roland Garros om de bonte outfit van Agassi aan te schaffen.

De "Las Vegas kid' weet op dit moment daarom niet goed wat hem overkomt. Na Wimbledon kreeg Agassi van zijn kledingsponsor een bonus van twee miljoen dollar omdat hij er na drie eerdere mislukte Grand-Slamfinales in slaagde uitgerekend het Grand-Slamtoernooi te winnen waar niemand hem gezien de snelle ondergrond als baseliner een serieuze kans toedichtte. “It's a joke”, sprak de door gladde reclamemakers in een soort billboard op de tennisbaan omgetoverde Agassi over de miljoenen dollars die hem na Wimbledon zo maar in de schoot werden geworpen.

Op Flushing Meadow probeert hij zich daarom voor zover dat mogelijk is weer op het tennis te concentreren. “Ik had als teenager van 16, 17 jaar altijd al een doel voor ogen wat ik in het tennis wilde bereiken. Maar ik beken dat mijn doelstellingen wat dat betreft niet altijd duidelijk voor de buitenwereld zijn overgekomen”, vertelde Agassi in een openhartige bui na zijn overwinning afgelopen zaterdag tegen Jan Siemerink. “Ik bedoel, de mensen hebben het beeld van Agassi van de “Nike, Just do it” commercials. Hoe knap ook gemaakt, that's not really me. Hoe graag de mensen je ook in die rol zien ben ik nu toch op een punt aangekomen dat ik me af kan vragen: voegt dit iets toe aan de sport die ik beoefen. Zelf heb ik altijd geweten wat ik wilde. Maar ik had met zoveel verschillende zaken te maken waardoor een scheef beeld van mij ontstond. Door mijn contacten met de media, mijn reclamecontracten, mijn onzekere gedrag op de baan. Ik bedoel, ik heb het gevoel dat het winnen van Wimbledon veel voor mij veranderd heeft. Dat ik nu meer als tennisser word beoordeeld dan als reclameobject.”

Niettemin is tennis in de Verenigde Staten geen hoofdsport. Nike betaalde voor basketballer Michael Jordan van de Chicago Bulls 25 miljoen dollar voor vier jaar. De shirtjes van Nike met op de borst Air Jordan, de naam is afgeleid van het feit dat de basketballer zo lang in de lucht zweeft, vormen een geliefde vrijetijdskleding onder de tennissers. Agassi werpt na afloop van zijn partijen de shirtjes in het publiek. “Maar tegen de verkopen van Nike kunnen die paar shirtjes niet op”, zegt hij met het nodige understatement.

Voor een aantal Amerikaanse media staat vast dat de ongehoorde miljoenenbedragen die in het tennis worden verdiend corrumperen en het tennis van de betrokken spelers op de baan vaak niet ten goede komt. Wat dat betreft werd een verband gelegd tussen het super-kledingcontract in mei van Courier en het feit dat hij na het winnen van Parijs nog steeds op de volgende toernooizege wacht. Een andere speler is David Wheaton. De Amerikaan die bij afwezigheid van een aantal geblesseerde collega's afgelopen december in München de Grand Slam Cup kon winnen. Hoofdprijs twee miljoen dollar. Wheaton klaagt dat zijn post nog regelmatig bedelbrieven bevat. Met zijn tennisloopbaan gaat het minder. Hij is op de ATP-ranking inmiddels gezakt van 12 naar 44.