Foodstuff

Elke keer word je weer gefopt: als je de Amerikaanse kaart leest zien alle gerechten er enorm aantrekkelijk uit en de keus wordt moeilijk. Maar als het op tafel verschijnt begint de eerste desillusie. Het is veel en veel te veel. Een knapperig kroepoekje blijkt te bestaan uit twee reusachtige schelpen van een te zwaar soort gebak dat naar niks smaakt en je weet niet waar je moet beginnen uit angst dat de hele boel van je bord valt.

De tweede desillusie is de smaak. Het eten in Amerika smaakt naar niks. Alles is laf en flauw. Alle smaken worden bijgeleverd in plastic zakjes, bekertjes of schaaltjes. Zelfs de boter smaakt niet naar boter en is in de meeste gevallen ook geen boter maar een soort opgefokte margarine-met-schuim, in WO II bekend als "Klop-op'. Groenten smaken naar niks, brood smaakt naar niks en de bereidingswijze slaat ook op niks. De boel is zo'n beetje gefrituurd of gekookt, nooit eens in een pan in de boter gebakken. (Die kant gaan wij hier in Nederland ook op. Ik was in Lochem, in een groot leeg restaurant, en daar stond natuurlijk ook weer entrecôte gegrilld met kruidenboter op de kaart en ik vroeg de oude kok/eigenaar of het ook gewoon in de pan kon, gebakken. Zijn gezicht lichtte op. Ja, dat wist hij nog.)

Slechts de hamburgers willen wel eens smaak hebben, afgezien dan van het kleffe witte brood. Bij de hotdog valt de hele dog uit je broodje, vanwege de verdere rotzooi die ze erbij proppen. De wijnen zijn te onderscheiden in Bourgondy en Chablis, waarmee zij rood en wit bedoelen. Met de genoemde wijnen hebben zij niets gemeen. Als zij er al op lijken, zijn zij zoeter. Voor hoge prijzen zijn Frans-achtige wijnen te verkrijgen. Of Italiaans-achtige.

Maar, Nederlanders, het is er niet duur. Diepgevroren Nieuw-Zeelands hert (Venison) komt al voor rond de 20 dollar op tafel.

De enige plaats waar de kaart niet jokt is bij Japanners of Thailanders. Daar is het net zo lekker als in Nederland (of in Thailand en Japan denk ik) en de prijzen redelijk.

De bediening is niet meer wat het geweest is. Nog steeds komen er snel twee obers aan je tafel, maar zij geven mekaar niks door zodat bepaalde spijzen en dranken wegvallen. Goed kijken of de tip op de rekening staat, anders 15 procent bijtellen (u weet wel, wat er in Nederland óók op staat en waar wij dan nog eens 10 procent opleggen - ik geloof dat de meeste restaurants die eerste 15 procent in eigen zak steken, althans zo werd het mij verteld).

Is er dan niets lekker in de Amerikaanse keuken?

Zeker wel. Vooraleerst de vruchten. In het zuiden en westen van de VS heeft elk gerenommeerd restaurant een fruit platter. Keurig gesneden en gerist fruit op een schaal, vaak vergezeld van gemalen kwarkkaas, maar dat hoef je niet op te eten. De ananas en de meloen zijn zeer goed, evenals de blauwe bessen. De aardbei gaat ook wel. Als er in een hotel of restaurant eigengemaakte "granula' op de kaart staat kunt u dat rustig nemen. Voor het ontbijt dan. Noten en granen, een beetje geroosterd en heel lekker met yoghurt, ook goed hier (maar neem nooit yoghurt-ijs: te veel, te veel).

Voor grote ontbijtrestaurants kunt u in L.A. naar Schatzi, van Arnold Schwarzenegger (zijn Terminator staat groot en geel op de parkeerplaats), Main Street en 4th, aan het westeinde van Santa Monica Boulevard, en Patrick's Road House, een stuk minder chic, op de Pacific Coast Highway (bijgenaamd PCH, U-turns levensgevaarlijk), zuid van het eind van Sunset. De eigenaar spreekt tien talen slecht en kan u een foto tonen van onze koningin met haar zoons van drie jaar geleden, daar genomen. Hier eten alle Movie Moguls die uit Malibu komen hun ontbijt.

En na het ontbijt komt half elf Blookertijd en daar moeten wij ons niets van voorstellen. De paar zogenaamd moderne plekken waar cappuccino of espresso te krijgen is, vallen door de mand vanwege slechte koffiebonen of de cappuccino met de "gewone' Amerikaanse drab, voorzien van een toefje Klop-op (zie boven) en veel kaneel. Of drank erin. Een normale cappuccino is zelden verkrijgbaar, espresso gaat iets beter. Ga vooral naar stalletjes waar uitsluitend Italiaanse koffie verkrijgbaar is. Daar durven ze het niet echt te verruïneren. Slechts in het Flamingo Hilton te Vegas krijgt men, aan de stal, de echte espresso (ongeveer drie dollar) van veel Italiaanse koffie, gedrukt door een heel klein beetje chloorvrij water, dus twee centimeter hoog in het plastic bekertje. Een andere plaats is de eerste verdieping (herenkleding) van Neimann Marcus in Dallas, in het enige warenhuis dat daar staat, dus niet te missen. Niks over Kennedy zeggen, want dat is net alsof je in München over Hitler begint: een onaangenaam stukje geschiedenis, persklaar voor het vergeetboek.

Voor toetjes kunt u het best naar het Four Seasons Hotel in Beverly Hills, want de toetjeskok, Donald Wressel, won in Chicago van honderden andere toetjes-chefs een eerste plaats en zal worden uitgezonden naar Lyon, naar de World Cup of Pastry, in januari '93.

Na het Amerikaanse eten kon ik meteen aanvallen op plaats 1A van de KLM L.A.-Amsterdam. Het smaakte heerlijk. Bij thuiskomst bleek ik drie kilo afgevallen te zijn.