Spelers en schrijvers in 200ste uitzending van Cheers

Cheers, de tweehonderdste aflevering, Ned. 1, 22.13 - 23.03u.

Hoewel de NCRV de tweehonderdste uitzending van Cheers al ruimschoots passeerde, kunnen de Nederlandse fans de in de VS al in 1990 uitgezonden jubileumaflevering nu pas zien. In de feestelijke reportage van het onderonsje van spelers en schrijvers van Cheers gaat het er, wellicht tegen de verwachting in, qua opzet toch serieus toe. Politiek-commentator John McLaughlin (hij heeft in Amerika op zondagochtend een forumachtig tv-programma) examineert als het ware de voornaamste betrokkenen, zoals het creatieve trio achter Cheers Glen Charles, Les Charles en James Burrows en uiteraard Ted Danson (de viriele bartender Sam), Shelley Long (neurotica met hoog IQ Diane), Kirstie Alley (emotioneel onstabiel manager Rebecca), George Wendt (corpulente melancholicus Norm), Kelsey Grammer (geflipte psychiater dr. Frasier), Rhea Perlman (cynische serveerster Carla), John Ratzenberger (simpele postbode Cliff Clavin), enzovoorts. Zij verwoorden, keurig op een rij op hoge krukjes zittend, hun visie op de karakters die zij uitbeelden of hebben bedacht. Voor liefhebbers van Cheers een uitzending om op te nemen, temeer omdat de statements van actrices, acteurs en tekstschrijvers worden afgewisseld met aanstekelijke highlights uit acht jaar Cheers.

John McLaughlin vertelt aan het begin van de uitzending dat de serie, die de wereldpremière beleefde op 30 september 1982, na het eerste seizoen ergens op de 77ste plaats stond maar zich na een paar jaar opwerkte tot de absolute tv-topper. Cheers, "a friendly neighbourhood bar in Boston where everybody knows your name', is intussen ieders buurtcafé geworden. De kijkers voelen zich er net zo thuis als de vaste klanten van de kelderkroeg. In deze tweehonderdste Cheers domineert vooral de nogal op Olivia Newton-John lijkende Shelley Long als Diane, die enige jaren geleden werd vervangen door Kirstie Alley. Tussen Sam en Diane bestond altijd een soort erotische spanning die een bijzondere sfeer aan Cheers gaf. Shelley Long en Ted Danson (iets te zware kleurspoeling, hoogtezon bruin hoofd, modieuze truien) zagen er uit als de modepopjes Barbie & Ken uit de betere speelgoedwinkel. Maar hun one liners en wise cracks en de eigenaardige reacties op elkaar maakten het duo in die omgeving acceptabel en ontwapenend komisch. Cheers-auteur Glen Charles geeft in de jubileumaflevering een doorwrochte analyse van de affaire tussen Diane en Sam. Ontroerend is ook de herhaling van de scène tussen coach Ernie Pantusso (Nicholas Colassanto, die hem speelde, is intussen overleden) en zijn aandoenlijke dochter, die zichzelf lelijk vindt en niet op haar moeder wil lijken.

Praten en schrijven over de veelbekroonde serie Cheers komt, naast theoretiseren over de sjabloonfiguren en de wel heel vlakke cameraregie (een fantasieloze aaneenrijging van two-shots), voornamelijk neer op het citeren van de dialogen. Niemand zegt eigenlijk iets gewoons, elke zin is leuk bedoeld en het is merkbaar dat er door de schrijvers lang op is gezwoegd. De titelrol vermeldt nadrukkelijk dat de serie werd opgenomen in aanwezigheid van publiek. Het lachen doet echter nogal mechanisch aan, alsof van een lachmachine gebruik is gemaakt. Vandaar de wat overdreven lachsalvo's die de huiskamer indenderen als serveerster Carla zegt haar ex-man, die tv-monteur is, geen slechte vent te vinden: “Hij liet me met vier kinderen zitten maar repareert gratis m'n tv: ik hoef alleen de vervangen onderdelen te betalen!” Of als barman Woody niet vlug genoeg reageert op een nieuwe klant die ongeduldig tegen hem roept: “Hé, heb ik soms een houten kop?” waarop Woody pareert: “Het is niet te hopen want anders leg ik je zo bij Pinokkio in bed!”