Mormel

Carry Slee/Dagmar Stam: Hallo baby! Uitg. Van Holkema & Warendorf. ƒ 9,90.

Tony Bradman: Basje en de baby. Met illustraties van Jan Lewis. Uitg. C. de Vries-Brouwers. ƒ 24,50.

Imme Dros: Van een vrouw die een huisje bouwde in haar buik. Met prenten van Juul van den Heuvel. Uitg. Querido. ƒ 24,90.

Een paar keer per jaar duiken ze weer op in de boekhandel, de succesvolle gelegenheidsboekjes van Jacques Vriens en Dagmar Stam, waarmee jonge kinderen alvast kunen warmlopen voor hoogtijdagen als Sinterklaas, Kerstmis en Pasen. Daarmee lijkt de feestdagenmarkt verzadigd: Pinksteren en Hemelvaart spreken nauwelijks tot de verbeelding en we wachten nog altijd op voorbereidend proza ter gelegenheid van Koninginnedag, vader- en moederdag, carnaval, diverse joodse feestdagen en ga zo maar door.

Toen de boekjes van Vriens zo'n beetje ieder Nederlands huisgezin hadden bereikt, schakelde de uitgever handig over op een nieuwe reeks die veel meer mogelijkheden biedt. Deze behandelt "belangrijke gebeurtenissen in het kleuterleven' en bestaat uit werkjes met feestelijke titels als Morgen mag ik in het diepe... en Hieperdepiep. Vriens heeft de fakkel overgedragen aan schrijfster Carry Slee, die eind deze maand samen met de onvermoeibare Dagmar Stam haar boekje Rood met witte stippen zal presenteren. Kennelijk is de herfst ook zo'n "belangrijke gebeurtenis', dus er staat ons nog het nodige te wachten.

Een produktief duo, de dames Slee en Stam, want hun jongste geesteskind is nog maar enkele maanden oud. In Hallo baby!, dat zich andermaal concentreert rond de tweeling Iris en Michiel (het zijn nooit eens twee meisjes, laat staan drie jongetjes) is uiteraard een baby op komst - een gebeurtenis die in ieder geval veel ingrijpender is dan het vallen der blaren. Slee laat de tweeling zelfs weglopen omdat die "rotmamma' alleen nog maar aandacht lijkt te hebben voor het nieuwbakken mormel: "Ze vindt ons niks meer aan.'

Carry Slee, deze zomer nog bekroond door de Nederlandse Kinderjury voor haar Verdriet met mayonaise, brengt in Hallo baby! heel wat aspecten van het baby-gebeuren ter sprake. Ze doet dat op een luchtige, ongedwongen manier en de herkenbaarheid is groot, waarbij de minder aangename kanten van zo'n baby (aanhoudend geblèr, jaloezie en teleurstelling, want "je kunt er niks mee') niet uit het oog worden verloren. Maar al met al overheerst de zie-je-nou-wel-hoe-leuk-het-is-toon, want aan het eind van het boekje is alles weer zoals het wezen moet: moeder heeft weer alle tijd en neemt de tweeling gezellig mee uit picknicken, terwijl die heerlijke schat tevreden in zijn wagen ligt te knorren. Wel èrg positief allemaal.

In Basje en de baby, een prentenboek van Tony Bradman en Jan Lewis, zijn de emoties van het in zijn alleenheerschappij bedreigde kind veel minder uitgesproken. Basje reageert zelfs zo laconiek op de komst van de baby dat menig ouder zou tekenen voor zo'n verstandig kind. Al dat zwangerschapsgedoe vindt het ventje maar "stom', maar om zijn ouders niet voor het hoofd te stoten doet hij braaf mee aan die flauwekul. Terwijl het hem wel degelijk bezighoudt. Het is duidelijk dat dit boek met z'n vrolijke cartoonachtige prenten op niets anders kan aansturen dan op een harmonieus gezinsleven en inderdaad, het nieuwe kind (een meisje uiteraard) is een echte aanwinst, iets om trots op te zijn.

De baby in Van een vrouw die een huisje bouwde in haar buik moet het stellen zonder grote broer of zus, en van een vader wordt ook al niet gerept. In dit boek van Imme Dros is de invalshoek heel anders: het gaat over het verlangen naar een kind en de manier waarop de vrouw zich op het moederschap voorbereidt. Dros past de vergelijking van de moeder als verhuurder en het ongeboren kind als onbekende huurder consequent toe, wat door haar argeloze manier van vertellen vaak een droog-komisch effect krijgt: de vrouw had al heel lang een huisje willen bouwen, maar "er kwam aldoor niets van'. Ze moest er vaak aan denken, "vooral als ze andere huisjes zag.' Enfin, een bordje "Te Huur' doet wonderen: "Er zat al meteen een huurder in.' Een origineel, bij uitstek literair kinderboek, dat het alleen al wegens de beperkte identificatiemogelijkheden vermoedelijk beter zal doen bij volwassenen dan bij kinderen (overigens geen onbekend verschijnsel bij Imme Dros).