Met jas

Storm vaagt over het land. Alles buigt en zwiept, steunt of ritselt. Een uit de slootkant opgesprongen purperreiger tuimelt hemelwaarts.

“Klaas Rol valt naar boven”, zeg ik tegen mijn hond. Hij is aan dergelijke mededelingen gewend en gaat er zwijgend aan voorbij, zijn neus hoog in de wind, zijn vacht strak tegen het lijf geblazen.

De Talmaschool in de Kuyperstraat. Meester Goten, de man met de neusgaten. Het wekelijkse ritueel van de schoolbibliotheek, het afroepen van beschikbare titels. Klaas Rol valt naar boven. Nooit gelezen, nooit vergeten.

De lucht vertoont ten minste zeven tinten grijs. Het staat wel vast dat het gaat regenen, maar dat geeft niet, daar heb ik een nieuwe jas voor. Ik ben een groot liefhebber van jassen. Ik denk weleens dat ik een jas koop in de hoop het bijpassende weer te verwerven. En truien, body-warmers, waterdichte schoenen, gepolsterde sokken, gamaschen, gewatteerde broeken, gevoerde wanten. God wat een bijgeloof.

Dat wil niet zeggen dat ik mij verantwoordelijk stel voor dit weer. Ik maak er ook geen propaganda voor. Maar een vrolijk hupje in mijn pas zal ik niet ontkennen.

Je wacht op storm en dan ga je in de luwte lopen. Na een tijdje merk je dat je loopt te fluiten. Een pianoconcert van Mozart, nummer onbekend, uitvoering: Murray Perahia.