Musketier

Het venijn zit altijd in de staart, zo ook in het artikel van Jan Gerritsen over de Franse houding tegenover Maastricht (NRC Handelsblad, 20 augustus).

Allicht hebben de Fransen moeite met de uitspraak van de plaatsnaam. Maar de spelling kan enkel correct zijn als "Maestricht'. Dat Le Pen het kan hebben over "maastricheur', is leuk. Maar wat te denken van "mastiqueur', ofwel iemand die stopverf in de gaten smeert? Welnu, in de commentaren die onze correspondent uit Parijs rondstrooit, wordt verkeerdelijk de indruk gewekt (en dat is ook een vorm van stopverf smeren) dat de Fransen moeilijker zouden zijn te overtuigen dan het Nederlandse krantenlezend publiek om "ja' tegen Europa te zeggen. Maar "ja' tegen wat voor een Europa?

Veelal wordt de indruk gewekt dat het Nederlandse thuisvolk vervuld is van Europa als een groot goed. Helaas. Van die vervulling is alleen iets te merken op het moment dat de Nederlandse volksstammen de meer zonnige zuidelijke landen overspoelen op zoek naar beschermd vakantieplezier. Die Europese gezindheid laat zich het treffendst samenvatten met de vraag van de verzamelde pelleboeren naar "du pain et du Télégraphe' op de Franse campings. Meer niet.

Helaas, Fransen zijn niet dommer dan Nederlanders. Vele Fransen weten zelfs waar Maastricht ligt. Deze geannexeerde zuidpunt van Nederland is de plaats waar d'Artagnan (Charles de Baatz, seigneur d'Artagnan) in 1673 zijn laatste adem uitblies. Dat weten slechts weinige Nederlanders (veelal "des Maestrichtois'). D'Artagnan was de vierde van de drie musketiers. Toen hij, na door een kogel te zijn getroffen, de laatste adem blies, zou hij nog net hebben kunnen fluisteren: "Je maintiendrai'. Maar dat laatste is een legende waarin alleen Le Pen wil geloven.