Henk van der Meyden (55, één kind) is 34 ...

Henk van der Meyden (55, één kind) is 34 jaar journalist bij De Telegraaf, het dagblad waarin hij in Nederland de "showbusiness-journalistiek' introduceerde. Hij is bovendien sinds vijftien jaar hoofdredacteur van het weekblad Privé. Van der Meyden brengt vanaf 1966 grote buitenlandse theaterprodukties naar Nederland. Zijn bedrijf Stardust Productions timmert, vooral nu de dagelijkse leiding in handen is van zijn echtgenote Monica Strotman, steeds meer aan de weg. Twee grote produkties staan deze maand in Amsterdam: de musical "Josephine' - geschreven door Van der Meyden zelf - in het RAI-Congrescentrum en het "Groot Circus van Azië' in theater Carré.

Donderdag 6 augustus

UITSLAPEN IS ER NOOIT MEER BIJ sinds wij een dochter hebben. Elisa wordt in september twee jaar en is duidelijk een ochtendmens. Deze ochtend om half zeven maakt zij ons wakker met vrolijk gezang. Mooier wakker worden bestaat er niet als je die twee lieve enthousiaste ogen naar je ziet kijken en dat hele gezichtje mee ziet lachen. Mijn voormalige hoofdredacteur wijlen J.J.F. Stokvis van DE TELEGRAAF die getrouwd was met de krant zei eens: ""De krant is leuk - kinderen is ook leuk.'' Maar je eerste kind op mijn leeftijd (ik ben nu 55) is meer dan leuk. Nooit had ik gedacht zoals ook deze ochtend weer te kijken naar het KINDERNET. Vanuit bed kijk ik met Elisa trouw naar de filmpjes. Daar zijn ze weer: BASSIE EN ADRIAAN. Maanden achter elkaar zie ik ze nu elke ochtend. Sommige afleveringen worden keer op keer herhaald. Het lijkt wel een hersenspoeling. Maar Elisa geniet er met volle teugen van, zingt de tune mee: ""Dag vriendjes, dag vriendinnetjes'' en zwaait enthousiast naar Bassie en Adriaan. Ze pakt ook mijn arm, ik moet meezwaaien... Andere films op Elisa's hitparade zijn Barbapappa, Emily en Alfred Jodocus Kwak. Ik zie ze allemaal want Elisa wil dat ik het meebeleef. Samen genieten. Monica brengt haar een flesje vers geperst sinaasappelsap. Ik krijg een beker. Plotseling klinkt Elisa met mij en roept: ""PROOST!'' Monica en ik schieten in de lach en kijken elkaar verbijsterd aan. ""PROOST!'', roep ik terug. Hoe komt ze daaraan?

MIJN DAG KAN NIET MEER STUK! Als we om half negen op kantoor komen van ons theaterbureau Stardust Productions waarvan mijn vrouw Monica de dagelijkse leiding heeft ligt er een fax uit Noord-Korea. Een meisje van de duo-trapeze, een nummer dat wij zouden presenteren in ons Groot Circus van Azië dat dinsdag in Carré van start gaat waar het tot 6 september blijft waarna wij er zes maanden mee door Duitsland reizen, is ziek! Ze moet met spoed een blindedarm-operatie ondergaan. Ze komt dus niet mee met de groep uit Noord-Korea die morgen arriveert! Ik ben teleurgesteld. Het is een van mijn favoriete acts. Ik stuur via Londen - uit Nederland kan dat om merkwaardige reden niet - een fax naar het departement van cultuur in PYONG YANG waarin ik vraag om een ander meisje dat deze act wel kan doen. In Pyong Yang zag ik in mei het nummer uitgevoerd worden door twee verschillende paren. Ik eis het nadrukkelijk. Tenslotte heb ik het Nationaal Circus van Pyong Yang geëngageerd voor hun uitstekende luchtnummers. Men heeft evenals drie jaar geleden ook dit jaar in Monte Carlo op het INTERNATIONALE CIRCUSFESTIVAL de gouden clown gewonnen met DE GROTE VLIEGENDE TRAPEZE. De hele wereld inclusief BARNUM AND BAILEY wilde toen deze act hebben. Maar ik ben blij dat zij voor mijn formule kozen: het Groot Circus van Azië, waarin wij voor het eerst het Circus van Noord-Korea, het Groot Chinees Staatscircus en het Circus van Inner-Mongolië samen brengen in één piste.

Mijn enige angst is nu nog of het trapezenummer wel in Carré kan hangen. De vliegruimte moet d e r t i g meter zijn. Bob Kuypers, de inventieve chef technische dienst van Carré (al 37 jaar een rots in de branding), heeft me gezegd dat het kan... Maar toch lig ik er soms van wakker... Dan zie ik spookbeelden van allemaal Koreanen die, eenmaal in Carré, weer terug moeten omdat het te klein is... voor hun act...

Om half negen komt onze stafmedewerker SJANET WAGEMANNS op kantoor. Ze heeft thuis al gebeld met China - het is daar zes uur later en de Chinezen hebben hun visa nu ook van de Duitse ambassade... Hiep hiep hoera! Nu de Koreanen nog. Die hebben tevergeefs weken gewacht op de Duitse visa. De Zweedse ambassade vertegenwoordigt Duitsland in Noord-Korea en heeft tot nu toe geweigerd. ""Onzin'', zegt Sjanet. ""Want wij hebben de toestemming van Duitsland op papier.''

Als uitzondering krijgt zij voor elkaar dat de Koreanen hun Duitse visa in Nederland krijgen. Sjanet verricht wonderen. Dutch Air belt: de vracht uit Korea, China en Inner Mongolië is op Schiphol gearriveerd. Een positieve start na dagen en weken van onzekerheid of het wel zou lukken alles op tijd hier te krijgen... Ik ga om kwart voor tien naar DE TELEGRAAF waar ik met hoofd-redacteur Jan Langereis mijn plannen doorneem voor mijn pagina in de krant.

Ik zeg dat ik voor zaterdag een uniek document heb, een laatste interview met MARILYN MONROE dat zij vijf dagen voor haar dood gaf. Ze komt er uit als een intelligente jonge vrouw die de waarde van roem relativeert en beseft hoe vluchtig het allemaal kan zijn. Ik heb haar éénmaal ontmoet, in Hollywood. Ik vond haar heel kwetsbaar, zelfs een beetje triest. Ze lachte veel maar ze had een verwarde onrustige blik in de ogen. Ik vond haar net een angstig opgejaagd hert. Gisteren is het dertig jaar geleden dat zij stierf. Ik herinner me nog precies het moment dat ik het hoorde. Ik zat - het was een zondagmiddag - op het terras van Americain. De krant belde me daar op. Het was één uur 's middags: Marilyn Monroe is dood. Meteen naar de krant natuurlijk. Een groot verhaal maken voor maandagochtend. Toevallig sprak ik gisteren op MARILYN's sterfdag een jonge filmactrice, de Nederlands-Zweedse Amanda Ooms die de hoofdrol speelt in VALS LICHT naar het boek van JOOST ZWAGERMAN. Ze speelt de jonge prostituée LIZZY ROSENFELD... Ik sprak met haar over de wanhoop, de eenzaamheid van actrices als MARILYN en ROMY SCHNEIDER (over wie ik mijn eerste boek schreef toen ik 18 was...).

Amanda heeft een antwoord op dat gevaar. Ze schrijft boeken. ""Als je niets anders hebt dan het filmvak val je na het maken van een film in een zwart gat. Dat had Marilyn.''

Ik denk aan de woorden van regisseur BILLY WILDER die ik enige malen ontmoette in Hollywood. Hij zei dezer dagen: ""Tijdens de opnamen van SOME LIKE IT HOT werd ik gek van Marilyn! Als ik van de studio thuis kwam had ik zelfs de neiging mijn vrouw te slaan - alleen omdat ze een vrouw was. Ik had overal pijn, ook in mijn rug. She was a pain in the ass.'' Dat is de andere kant van de mooie Marilyn. Billy Wilder is een man die me al dertig jaar boeit. Hij was vroeger ook journalist bij de BZ in Berlijn en vluchtte voor het uitbreken van de oorlog naar Amerika. Hij is voor mij altijd het bewijs geweest dat de journalistiek overal toe kan leiden, voor mij en mijn vrouw MONICA zelfs tot het produceren en uitbrengen van grote theaterprodukties zoals JOSEPHINE, onze musical, en nu het Groot Circus van Azië, die deze maand augustus allebei te zien zijn in AMSTERDAM.

Donderdagavond gaan MONICA en ik naar het Rai-Congrescentrum waar Josephine draait. Het is helaas mooi weer. Te warm voor de musical. Maar we blijven optimistisch ""Na zonneschijn komt regen'', roep ik. In de Rai zien we een van onze nieuwe Amerikanen de rol van de variétébaas mr. Russel spelen.

Jeffrey Lucas heeft de dag ervoor bij een verkleding een bretel in de ogen gekregen en kan niet werken. De Amerikaan Rich Ascroft neemt zijn rol prima over. Moon en ik lopen terug naar de Keizersgracht, hand in hand. Ik maak me soms zorgen over Monica omdat zij te hard werkt. Ze gooit zich met hart en ziel in het theaterwerk. Ik ben soms bang dat zij te weinig afstand neemt van haar werk. Soms vraag ik me ook af: Waarom doen we het allemaal?

Vrijdag

Om acht uur 's morgens, stel je voor, tijdens BASSIE EN ADRIAAN (!), gaat de telefoon. Elisa kijkt verstoord op! Het is Dutch Air. Men vraagt of men de vracht nu al kan afleveren bij Carré. Het kan niet. Tien uur is afgesproken. Dan is ook de Carré-ploeg er en is er gelegenheid voor Carré om uit te laden.

Om tien uur op de krant. Daarna cover-bespreking met mijn collega hoofdredacteur WILLEM SMITT voor het nieuwe nummer van weekblad Privé. Opmerkelijk is dat een cover van een onthullende foto van MICHAEL JACKSON, waarop men ziet dat hij vele malen plastische chirurgie heeft ondergaan, beter verkocht is dan de cover over prinses Diana's boek dat wij met DE TELEGRAAF exclusief in Privé hadden... Michael Jackson is nu in Engeland een proces begonnen over de foto die wij kochten van de Daily Mirror. De Mirror publiceert de dag na dit nieuws een nieuwe, nog schokkender foto van Jackson met de tekst dat dit nu eenmaal de harde waarheid is.

Ik blijf tot vijf uur op de krant werken, dan ga ik met MONICA en onze medewerker MELVIN HUNKAR die de Duitse tournee begeleidt naar Schiphol om de artiesten van het Groot Circus van Azië op te halen. Ze komen precies op tijd met LUFTHANSA uit PEKING aan... Het is altijd een bijzondere ervaring ze nu ook echt te zien. Maanden zijn het lijsten met namen voor visa, stapels papieren. Nu zijn het mensen. Een enorme hoeveelheid besef je als je hen allemaal ziet. Ruim zeventig artiesten. Twee bussen vol. We begroeten de artiesten. Ik houd twee toespraken op Schiphol tot de Chinezen en de Noordkoreanen. Dan rijden we met een der bussen mee naar het NOVOTEL. GARRIE VAN PINXTEREN, onze Chinese tolk en company-manager, die al jaren met ons Groot Chinees Staatscircus meereist, maakt de kamerindeling en regelt alles met de vriendelijke hotelleiding. Alle artiesten krijgen een welkomstdrankje... Na de aankomst nog een vergadering met de leiding van China, Inner-Mongolië en Noord-Korea. Ik heb nu twee tolken nodig. Gelukkig hebben de Noordkoreanen een eigen tolk meegenomen, SIN CHOL MIN, die goed Engels spreekt... We nemen de planning door van de volgende dagen. Met de Chinezen bespreek ik dat ik de hoepel-act in DE STAATSLOTERIJSHOW kan plaatsen. Ze gaan akkoord. Moe gaan MONICA en ik naar huis... Elisa ligt als een engeltje te slapen. ""Ze is lief geweest'', zegt onze vaste oppas Yvonne.

Zaterdag

's Morgens om negen uur naar de VARA-studio, waar ik een interview heb met Inge Diepman in het programma DE TWEEDE RONDE.

Het is mijn eerste optreden voor de VARA in de 34 jaar dat ik nu bij De Telegraaf werk... Dertig jaar geleden kreeg ik ruzie met de VARA, die mij toen boycotte omdat ik een onthullend verhaal geschreven had naar aanleiding van de dood van THEO UDEN MASMAN, de leider van de Ramblers. Zijn weduwe uitte in een interview met mij vlak na zijn dood kritiek op de VARA omdat zij niets van "zijn' omroep gehoord had... Dat nam de VARA mij niet in dank af... en ik kreeg straf.

Dat inspireerde mij juist en altijd te knokken toch primeurs over de VARA te brengen.... Een leuke sport.... Maar de tijden veranderen en men is heel vriendelijk in de VARA-studio.

Interviewster stelt goede vragen en verrast me met: ""WANNEER HEB JE VOOR HET LAATST GEHUILD?'' Ik antwoord: Op dat moment bij een romantische film... Als ik de studio verlaat kan ik me voor mijn kop slaan. Dat was natuurlijk toen ik in kamer 5 van het ONZE LIEVE VROUWENGASTHUIS de geboorte bijwoonde van onze dochter Elisa...

Van de VARA-studio naar Carré waar alle artiesten vanmorgen begonnen zijn met de opbouw. Monica is er al.

's Avonds heb ik een welkomstdiner in CHINA CORNER bij de DAM. Toespraken en toespraken. Ik besef dat ik nu ik twee tolken heb, Koreaans en Chinees, mijn toespraken in de toekomst kort moet houden anders komt er geen einde aan met al die vertalingen. We worden verwend met cadeaus. Een paar prachtige met de hand gemaakte folkloristische laarzen uit Mongolië, een heel klein paar voor Elisa, mooie vazen uit China... Zo'n diner is een heel ritueel... Moe lopen Monica en ik na afloop naar huis, terwijl de artiesten terugrijden naar het NOVOTEL.

Zondag

Repetitie in Carré. De grote trapeze hangt. Ook de andere luchtnummers zijn oké. Artiesten zijn in de piste bezig, maar ook in de gangen oefenen ze... Om drie uur gaan Monica en ik de opening en de finale met hen repeteren!

Het zijn allemaal top-acts van drie staatscircussen, maar alleen met acts hoe goed ook ben je er nog niet.

We moeten er een geheel van maken...

We zien eerst de opening van de Noordkoreanen, dat zijn er alleen al veertig.

In PYONG YANG had ik bij een huldiging van president KIM IL SUNG die 80 werd een dansnummer gezien waabij mannen grote linten op hun hoeden hadden waarmee zij allerlei bewegingen maakten. Ik had dit gevraagd voor de opening. Ze hebben het er in verwerkt. Het is iets nieuws.

De Koreaanse opening is leuk maar nu moeten wij de Chinezen uit JANGXI en de artiesten uit Inner-Mongolië (ook zo'n veertig) er aan toevoegen...

Dat vereist diplomatie. Want je beseft steeds meer dat wij met deze drie groepen AJAX, FEYENOORD en PSV samen in een optreden hebben.. Dat ligt best gevoelig... We hebben ook ontdekt dat de drie groepen tijdens de lange luchtreis en de wachttijd bij de transfer op Frankfurt geen woord met elkaar gewisseld hebben. Bij aankomst in het hotel moet ik de directies aan elkaar voorstellen!

Protocol of toch die competitie-gedachte?

Maar iedereen werkt leuk mee aan de gezamenlijke opening. ""Samen zijn we sterk'', roep ik in een peptalk. Dan de finale!

Monica loopt voor hoe zij in een cirkel de piste rond moeten gaan als zij uit een formatie komen... Het lukt. Het wordt een leuke finale. Dan weer repeteren. 's Avonds om elf uur vliegen de trapeze-acrobaten nog door de nok van Carré.

Maandag

Eerst naar de krant. Telefoontjes, gouden tip natrekken, brief maken voor het weekblad, kijken hoe het verhaal over Ellen van Langen is geworden (Het scheidingsdrama van ELLEN VAN LANGEN!). Dan naar doorloop van programma in Carré. Monica en ik hebben - dat is ook altijd gevoelig omdat iedereen op de beste plaats wil staan - de volgorde bepaald. Er moet een goede balans in de voorstelling zijn, na een temponummer een rustige act. Een goede pauze, finale enz.

We discussiëren niet over de volgorde. Dan kom je er met drie circussen nooit uit. We zeggen DIT IS HET. Men accepteert het meteen. Gelukkig. We lopen het programma door, act voor act. Het zijn fantastische en vooral nieuwe nummers die wij uitkozen. Na zeven jaar GROOT CHINEES STAATSCIRCUS te hebben gebracht in Europa vonden wij het nodig eens een nieuwe vorm te bedenken.

Enige probleem, de pauzes tussen de acts duren nog te lang. Het Aziatische tempo is rustig, wij willen snelheid!

MAANDAGMIDDAG gaat de hoepel-act naar HILVERSUM voor repetitie voor De Staatsloterijshow. De show is live. Vanavond om kwart voor tien zit de act er in. Dat is een gouden plug voor de show van JOHN DE MOL... Ik bid alleen dat de act goed gaat. De artiesten springen door draaiende hoepels die op elkaar staan. Tot nu toe ging het bij elke repetitie dus fout in Carré... Hoe moet dat als het in de live-show fout gaat? Er is een kandidatenspel bedacht. Gaat de sprong door de vijfde hoepel in één keer goed, in twee of drie keer? Of lukt het niet?

's Avonds in Carré weer een doorloop...

Om kwart voor tien roept iemand ons. De act begint live in De Staatsloterijshow. Goed gefilmd, dan die moeilijke sprong. Ik zie de spanning op de gezichten van de artiesten... De acrobaat neemt zijn aanloop. Eerste keer mis! Bob van der Linden, directeur van Carré in wiens kamer we kijken zegt: ""Dat is niet erg, één keer mag het fout gaan.'' Tweede keer. HET LUKT! Ik spring op dat moment in mijn gevoel net zo hoog in de kamer als de acrobaat. Van vreugde! Het was een groot risico... Maar het is gelukt...

BIJ DE DOORLOOP binnen maakt het NOS-JOURNAAL opnamen. Fantastisch.

Ik zie dat de cameraman liefde heeft voor zijn werk en ook onder de indruk is van de acts.

Bij de doorloop in kostuum zijn er nog enkele journalisten: Trouw, het Parool, de Gooi- en Eemlander en het ANP. Het is een andere ervaring voor mij nu zelf vragen te moeten beantwoorden van de pers. Ik vind dat men heel sportief en open is tegen me. Dat is vroeger wel eens anders geweest. Reden waarom ik nooit aan de weg timmerde met mijn theateractiviteiten. Maar nu MONICA de dagelijkse leiding heeft, maakt niemand er een probleem van. Ze doet dat ook fantastisch. Je kan de mooiste ideeën hebben, als ze niet goed worden uitgevoerd kan je wel ophouden. Zonder Monica was The Cotton Club waar we in Londen mee stonden, Josephine en dit circus er nooit geweest. Ik meen het.

In de nacht wandelen Monica en ik naar huis... Wat is het vredig langs de grachten. Wat is het fijn weer samen te zijn.

Dinsdag

Premièredag in Carré. We besluiten geen doorloop in kostuum te houden. Ik ga eerst naar de krant en 's middags, nadat de artiesten vrij gerepeteerd hebben, houd ik in overleg met BOB KUYPERS van Carré en onze circusman JOHN VAN ELK (de kleine assistent van Toon) een technische doorloop alleen voor de changementen. Dat moet sneller! Ik heb het de directies gezegd. Ze gaan akkoord. De directeur van de Noordkoreanen, Kim Yu Sik, zegt: ""We moeten elkaar helpen.''

Ik zeg: ""Op die woorden heb ik een paar dagen gewacht. Het is het mooiste nieuws van de week!'' Dat is zo. Van die drie teams, die op festivals elkaars concurrenten zijn, moeten we een eenheid maken... Dat gaat nu langzaamaan gebeuren! De wil is er!

Ik ben tevreden. We doen de hele opening en vooral de finale nog. Ook het in ontvangst nemen van de bloemen en het opkomen van de drie directies neem ik door.

Ik ga naar huis, neem snel een ijskoude douche en ga dan met Monica die er beeldschoon uitziet naar Carré.

De premièregasten komen binnen, MIES BOUWMAN en LINDA DE MOL, KITTY COURBOIS, GERTIE BIERENBROODSPOT, mijn partner voor het Wereldkerstcircus Wout van Liempt, ir. A. VAN DE BEEK, algemeen directeur van het VSB-fonds die de verbouwing van Carré mede mogelijk maakte, en TOM WESTERMEYER, de onroerend-goed-magnaat uit ARNHEM die een van onze sponsors is bij JOSEPHINE. Een geweldige kerel. Een echte Rotterdammer, niet praten maar doen. Dat geldt ook voor het circus.

Daar gaat het om prestaties... Praten doe je niet als je aan de trapeze door de lucht vliegt...

Joop van den Ende komt met zijn vrouw Janine die haar tweede baby verwacht. Wat leuk. ""Ik heb toch niets anders te doen'', grapt deze immer actieve tv-tycoon.

DE ZAAL is vol. JAN LANGEREIS, hoofdredacteur van DE TELEGRAAF, is er ook... Mies en Linda zitten met hem in een loge. We zorgen dat al onze gasten goed zitten. Zelf hebben we geen plaats meer. Monica blijft eerst staan bij het geluid en dan halen we later twee stoeltjes uit de foyer. Ik kondig de nummers buiten beeld aan. Ik houd de microfoon in de hand zodat ik iets kan zeggen als een pauze te lang duurt. Maar het gaat prima... Je voelt de spanning in de piste.

De Grote Vliegende Trapeze is een sensatie. Men vliegt door en over elkaar heen, ruim twintig meter door de lucht alsof men onzichtbare vleugels heeft. Dit heeft Carré in ruim 100 jaar nog niet gezien zegt men na afloop.

Carré-directeur BOB VAN DER LINDEN is tevreden. ""Een fantastisch programma'', zegt hij. ""Ik ben blij dat ik het in huis mag hebben.''

We drinken als alle gasten weg zijn samen een drankje met zijn vrouw, adjunct-directeur HUBERT ATJAK en tolk GARRIE VAN PINXTEREN.

Eindelijk even ontspanning, want zo'n party is ook werken. Om half drie zijn we thuis... Elisa slaapt. Ik houd Monica's hand vast tot we doodmoe inslapen.

Woensdag 12 augustus

Juichende kritieken. Het NOS-Journaal van gisteren en alle publikaties werken. Maar vooral de voorstelling. Mondreclame is het belangrijkste. De telefoons staan niet stil bij Carré... Gelukkig, want zo'n voorstellingenreeks is een enorm risico... Maar het publiek brengt nog altijd publiek. Zeker topkwaliteit als dit programma... GAAT DAT ZIEN, dat mag ik toch nog wel uitroepen als circus-directeur... Ik neem Elisa mee naar Carré. Bij het openingsnummer met de hoeden met linten danst ze uitgelaten mee.