Madonna

Het stukje over Madonna van Bernard Hulsman (CS 24 juli) is een behoorlijke aanval op Madonna en mensen die haar bewonderen.

Haar imago van iemand die ontzettend provoceert en taboes doorbreekt is volgens hem sterk overdreven. Like A Prayer was bij voorbeeld hooguit kwetsend voor een paar devote katholieken in Italië, schrijft hij. En na een paar videoclips met masturbatie en erotiek komt ze nu terug met This Used To Be My Playground, wat weer een zoetig liedje is. Hieruit blijkt volgens Hulsman voor eens en altijd dat Madonna toch niks bijzonders is.

Ik ben het hier absoluut niet mee eens. Het zullen inderdaad in de eerste plaats alleen zeer bekrompen religieuzen en andere uiterst conservatieve mensen zijn die zich door Madonna gekwetst voelen. Maar die vormen wel een grote groep, die ook steeds meer invloed krijgt. Zo besloot Pepsi Cola destijds uit angst voor een grootschalige boycot van hun produkt het reclamespotje met Madonna, waar ze vele miljoenen in geïnvesteerd hadden, wereldwijd in te trekken.

Madonna zet zich sterk in voor de stijd tegen Aids en tegen homofobie. Nu weten in ons land de meeste mensen langzamerhand gelukkig wel dat je veilig moet vrijen en dat homo's en biseksuelen niet minder zijn dan hetero's. In landen als Engeland en de Verenigde Staten is de intolerantie jegens homo's en seropositieven veel sterker dan hier en het is maar goed dat iemand als Madonna daar flink tegenaan trapt.

Ik snap niet hoe Bernard Hulsman nog vol kan houden dat Madonna een gewone popster is, na geweldige platen als Like A Prayer, de verrassend leuke Broadway-stijl muziek van I'm Breathless en het ongelooflijk indrukwekkende optreden in de Kuip in het kader van de Blond Ambition Tour. Ze komt nu met een heel mooi rustig nummer. Wat is daar in vredesnaam mis mee?