Hulp

In zijn artikel over hulp aan Albanië (NRC Handelsblad, 24 juli) pleit Hugo van Reijen voor het privatiseren van de gezondheidszorg en het distribueren van aangeboden hulpgoederen op de vrije markt.

Inderdaad is de gezondheidszorg in Albanië doodziek uit het oude systeem tevoorschijn gekomen. Met eigen ogen heb ik op tandheelkundig gebied kunnen waarnemen hoe slecht de situatie ervoor staat. Apparatuur werkt niet of slechts ten dele, de meeste apparaten zijn meer dan twintig jaar oud. Ook in ons land zou dat tot problemen leiden wanneer daar zes dagen per week twaalf uren per dag op wordt gewerkt. Vulmaterialen ontbreken en worden ook niet meer aangeleverd, waardoor de tandarts dan maar liever trekt dan vult. Maar ook andere materialen bijvoorbeeld om kunstgebitten te maken zijn er zo langzamerhand niet meer.

Zeventig procent van de beroepsbevolking is inmiddels werkloos omdat de fabrieken sluiten bij gebrek aan grondstoffen. De werklozen ontvangen een uitkering, de gemiddelde Albanees moet rondkomen met een maandinkomen van minder dan vijftien dollar.

Moet onder die omstandigheden de bevolking afhankelijk worden gemaakt van een geprivatiseerde gezondheidszorg? Moet de gezondheidszorg alleen maar beschikbaar zijn voor de mensen die dat nog kunnen betalen? Als het drinkwater minder dan zes uren per etmaal beschikbaar is en dus elke vorm van hygiëne ontbreekt? Het huidige systeem zal zijn feilen hebben, maar privatisering van de gezondheidszorg, hoezeer sommige Albanese collegae dat ook wensen, zal de Albanese bevolking geen goed doen. De economische schade aan land en bevolking toegebracht is daarvoor veel te groot.