Gejuich en gefluit bij rentree Johnson

BARCELONA, 31 JULI. De zondaar van Seoul heeft vanmorgen zijn rentree gemaakt op de Spelen, begeleid door gejuich en gefluit van het publiek. In zijn 100 meter-serie finishte hij op zijn gemak als tweede in 10,55, 0,76 seconde langzamer dan in de finale vier jaar geleden, toen hij als winnaar over de streep kwam in een nieuw wereldrecord van 9,79 seconde. Maar destijds had hij ook doping gebruikt, zoals bleek bij de controles. Dat leidde tot het grootste schandaal in de geschiedenis van de Olympische Spelen. Carl Lewis die als tweede was geeindigd in 9,93 kreeg alsnog zijn gouden medaille. De recordtijd van Johnson werd uit de boeken geschrapt en hij werd voor twee jaar geschorst.

Maar "Big Ben' kwam terug tot ieders verrassing. Eerder nog aarzelend, want na zijn comeback haalde hij geen tijden meer onder de 10,40. Was zijn snelheid dan toch volledig te danken geweest aan de anabole steroïden, die zijn spierbundels tot hulkachtige proporties hadden opgeblazen en zijn ogen dooiergeel hadden gekleurd? Bij de Canadese olympische kwalificatiewedstrijden in juni brak de 30-jarige sprinter toch weer door. Hij kwalificeerde zich voor Barcelona met een tweede tijd van 10,16, terwijl zijn eeuwige rivaal Carl Lewis in de VS buiten de prijzen viel met 10,28. Geen reprise dus van de strijd der titanen die elkaar tussen Los Angeles en Seoul vier jaar lang op leven en dood hadden bekampt en de 100 meter hadden beheerst.

Achteraf kwam vast te staan dat Carl Lewis tijdens de kwalificatiewedstrijden last van een infectie had gehad en dat het eigenlijk nog een wonder was dat hij zo hard had gelopen. Voor Joe Douglas, manager van Lewis, aanleiding om te pleiten voor herziening van het bikkelharde Amerikaanse selectiesysteem, waarbij één slechte dag fataal is. “Het is toch doodzonde”, zei Douglas deze week in Barcelona, “dat de wereldkampioen en houder van het wereldrecord er op de 100 meter in Barcelona niet zal bij zijn.”

De Canadese sprinter heeft er in Barcelona alles aan gedaan om de pers te ontlopen. Nadat hij zich in het olympisch dorp had gemeld, vertrok hij onmiddellijk naar Lissabon om in alle rust te kunnen trainen. In Barcelona verblijft hij deze dagen op een geheime plaats, waarvan de Canadese sprintcoach John Cannon zelfs het adres niet zegt te kennen. “Hij verstopt zich”, erkende Cannon. Daardoor heeft hij ook nog niet kunnen meetrainen met de Canadese estafetteploeg voor de 100 meter, wat tot irritatie in de ploeg geleid heeft. “Maar ze hoeven alleen maar een stok aan elkaar over te geven, niet elkaar de hand te schudden”, verklaarde Cannon laconiek.

In 1985 na zeven achtereenvolgende nederlagen won Johnson voor het eerst van Carl Lewis. Daarna leek hij drie jaar lang niet te verslaan. Bij de wereldkampioenschappen van 1987 in Rome verbeterde hij het wereldrecord met een volle tiende seconde, zijn naaste belagers ver achter zich latend, inclusief de keizer van de sprint.

Lewis reageerde furieus en suggereerde dat Johnson doping gebruikt had. Hij was verontwaardigd omdat het bedrog volgens hem voor iedereen zichtbaar was en er niets tegen gedaan werd. De beide sprinters stonden toch al op gespannen voet, sinds Johnson in de olympische 100 meter-finale van Los Angeles expres een valse start had veroorzaakt om Lewis uit zijn evenwicht te brengen. Tevergeefs, want Lewis werd olympisch kampioen en Johnson eindigde als derde.

Maar Charlie Francis, de trainer van Johnsons, sprak de beschuldigingen over dopinggebruik van zijn atleet met heftigheid tegen. Hij zei dat Lewis zijn verlies kennelijk slecht verwerken kon. “Doping is verwerpelijk en mensen die worden gepakt, horen niet thuis in de sport.”