"Muzikanten-band' Genesis in de Kuip in Rotterdam ; Degelijk en vooral gewoon

Concert: Genesis. Gehoord: 28/7 de Kuip, Rotterdam.

Als de groep het podium betreedt steken 50.000 paar armen als een hoogpolig tapijt in de lucht. Na een bestaan van ruim vijfentwintig jaar lukt het Genesis nog steeds om een jong publiek te bereiken, net zoals ze nog even makkelijk hits maken. Dat Genesis zich bewust op het jongere publiek richt, blijkt uit de clips en het image van de groep: grappig, degelijk, en vooral heel gewoon.

Bij de live-optredens geldt ook deze presentatie; voor zanger Phil Collins geen omkleedpauzes of andere frivoliteiten. De groep toonde zich een echte "muzikanten-band' die twee uur degelijk musiceren en rustig de ruimte geven aan een drumsolo van tien minuten of een virtuoze synthesizersolo. Het resultaat van deze inspanningen klonk niet altijd even bekoorlijk, maar dat was vooral te wijten aan de erbarmelijke weergave. Gitarist Mike Rutherford was niet te horen en het nasale stemgeluid van Phil Collins klonk in de hogere regionen van zijn bereik als een nagel krassend over een schoolbord.

Van het repertoire van zeventien lp's waren de bekende nummers gekozen, Land of confusion, Follow me follow you en de hits van de laatst verschenen cd We can't dance. Onder de noemer "Parts of our Genesis History' werd een medley gespeeld van Genesis-successen uit de jaren zeventig. Toen werd de groep nog onder het inmiddels uitgestorven genre van de "symfonische' rock gerekend. Genesis spreekt zijn publiek duidelijk meer aan met hun huidige stijl, want tijdens deze medley, die zich onderscheidde van de andere nummers door een bombastisch arrangement en ondoorgrondelijke structuur, zat het publiek verveeld om zich heen te kijken.

Na al dat serieuze gemusiceer toonde Collins zich weer de handige entertainer, "It's audience-participation time!' kondigde hij aan. Dat hield in dat het publiek met geheven armen een wolvengehuil moest voortbrengen. Het was wrang dat daar massaal gehoor aan werd gegeven, want bij het nummer ervoor, Jesus he knows me, had Collins nog omstandig de manipulatieve praktijken van Amerikaanse tv-dominees aan de kaak gesteld. Toen was hij zelf te zien op het grote videoscherm boven het podium, getooid met een aureool en smekend om meer miljoenen.

Aangezien het inmiddels donker was geworden kwam vanaf dit Jesus he knows me de grauwe podiumaankleding eindelijk tot leven, met rode, bistro-achtige belichting, rookwolken en creatief gebruikte videoschermen.