Het IMF simuleert

ANDERS DAN het leerboekje wil zal verdergaande Europese eenwording de komende jaren de economische groei in Europa vertragen.

Deze op het oog opzienbarende mededeling doet het Internationale Monetaire Fonds in zijn halfjaarlijkse World Economic Outlook die in oktober zal verschijnen, maar waarvan de inhoud nu al de internationale pers heeft bereikt. In een reactie meldt de Europese Commissie dat de IMF-cijfers “extreem en onrealistisch” zijn, maar zij erkent dat er van een rem op de groei sprake zal zijn. Betekent dit dat de leer van de economische stimulans door schaalvergroting en toenemende competitie op haar kop wordt gezet en dat de Europese integratie teruggedraaid dan wel ten minste bevroren moet worden? De Fransen weten dan wat zij straks bij hun referendum hebben te doen: het verdrag van Maastricht verwerpen. Wellicht heeft die overweging de lekkage bevorderd.

Van een theoretische innovatie is overigens geen sprake. De “simulatie” door het IMF is juist mogelijk gemaakt door het feit dat er op Europees niveau monetair en economisch beleid wordt gevoerd en dat in het verdrag van Maastricht een Unie (EMU), een munt en een centrale bank zijn voorzien. Dat beleid staat en zal staan in het teken van de convergentie van de nationale economieën en dus van de strijd tegen inflatie. Dat gaat en zal gaan, zeker op kortere termijn, ten koste van de groei. In landen als de Bondsrepubliek, Frankrijk en in de Benelux is dat geen opzienbarende constatering. De keuze daar is en wordt bewust gemaakt. Op weg naar de EMU zal het beleid van monetaire discipline nu moeten worden overgenomen door Italië en de armere leden van de Gemeenschap.

HET VERDRAG van Maastricht somt de voorwaarden op waaraan de lidstaten zullen moeten voldoen om de chronische kwaal van inflatie en geldontwaarding uit te bannen, een kwaal die de eenwording in de weg staat. De voorgeschreven medicijn heeft zo haar bijwerkingen: de patiënt zal zijn koortsachtige bewegingsritme tijdelijk ietwat vertraagd zien. Maar ten slotte zal groeiversnelling weer een kans krijgen en dan met een algemeen behoud van koopkracht zonder dat voortdurend inkomenspolitieke noodgrepen behoeven te worden toegepast. Over sociale politiek gesproken.

Zodra het IMF zichzelf de gelegenheid zou geven over de horizon te kijken, zou ook die “simulatie” in zijn Outlook een plaats toegemeten krijgen.