Hermelijn

Voor het eerst in misschien wel een jaar een hermelijn, twee zelfs, middenop de dag, middenop de kade.

Jonge dieren zo te zien en ze waren druk bezig van het leven een pretje te maken. Het was één wirwar van rennen, springen en buitelen, afgewisseld met momenten van volmaakte stilstand waarin werd uitgekeken waar de ander nou opeens gebleven was. Pret is hermelijnen op het lijf geschreven, de levenslust golft er gewoon doorheen.

Hun zorgeloosheid is fenomenaal. Ik heb eens gehad dat twee hermelijntjes spelend over mijn schoenen rolden. Iemand heeft me eens verteld dat een hermelijn door de mouw van zijn jasje kroop, dat hij net naast zich had neergelegd.

Je zou haast geloven dat ze geen angst kennen voor mensen, maar ik weet het niet, het ligt anders, het is eerder zo dat ze helemaal geen angst kennen; ze negeren ons, ze beschouwen mensen als een deel van hun omgeving en hun omgeving als iets dat totaal geen kwaad kan. Voor de hermelijn telt alleen de hermelijn - zo lenig en vlug dat hij zich een fenomenale zorgeloosheid kan veroorloven.

Mijn eerste hermelijn zag ik in de Hatertse vennen, toen ik nog socialist was. Hij viel op door zijn schutkleur. Het was winter, het dier wit, maar in de verste verte geen sneeuw. Dat heb je niet vaak, dat de natuur blijk geeft van gevoel voor humor.