Zij lijkt wel wat op Katrin Krabbe, met die harde ...

Zij lijkt wel wat op Katrin Krabbe, met die harde kop en de lange benen, die in lycra zijn gestoken. Maar ze heeft de nagels van Evelyn Ashford en de schoenen zijn toch meer Vanessa of Madonna. Pas als je vlakbij bent zie je dat ze bovendien de stoppelbaard van Magic Johnson heeft.

Ze heet vanavond Bianca, maar dat kan morgen Conchita of Esmeralda zijn. Een naam trek je in haar vak aan en uit als een paar kousen. De afstand die ze loopt varieert van honderd meter tot verscheidene kilometers. Het hangt ervan af, hoe snel ze een klant tegenkomt die valt voor haar ambiguë charme en er dan ook nog voldoende voor wil betalen. Over de amateurstatus heeft ze zelfs nog nooit gedacht.

Bianca (of Conchita, of Esmeralda) is één van de transvestieten die door het gemeentebestuur van Barcelona voor de tijd van de Spelen van hun vaste plek op de Avenida Diagonal zijn verbannen. Ze hebben geprotesteerd, zijn op de rijbaan gaan zitten, hebben met hun handtasjes geslagen en Bianca heeft een nacht in de cel doorgebracht. De politie was onverbiddelijk. In de buurt van het stadion Camp Nou waar ze jarenlang hun klanten oppikten staat het hotel waar de voorzitter van het Internationale Olympisch Comité veel van zijn eregasten wilde laten slapen. Die willen midden in de nacht niet worden geconfronteerd met het verontrustende schouwspel van tien of twintig bijna geheel ontklede wezens met de mooiste borsten die mensenhanden kunnen maken en met een, vaak trots getoond, mannelijk geslacht. Samaranch dènkt tenminste dat ze daarin niet zijn geïnteresseerd.

“Maar wij hebben ons óók op de Spelen voorbereid,” sist Bianca, die nu met haar collega's op een industrieterrein bij de haven moet werken. “Een transformatie duurt jaren en kost handen vol geld. Je moet op de kleinste details letten. En denk je soms dat deze kleding door de sponsors wordt betaald?” Ze wordt gierend bijgevallen door twee collega's die inmiddels zijn komen aanwiebelen. De één is met leer versierd, de ander draagt een elfenkostuumpje dat bijna niet aanwezig is.

Met professionele belangstelling luisteren ze naar een korte uiteenzetting over de nu al jaren durende ruzie tussen de Internationale Atletiek Federatie en het IOC over de seksetest. De federatie houdt vol dat het genoeg is om even in de broekjes te kijken om uit te maken of de deelnemer in spe een man is of een vrouw. Het IOC heeft sinds 1968 daarnaast de Barr-test laten uitvoeren, een chromosoom-analyse die echter maar voor 85 procent betrouwbaar is en in het laboratorium van Barcelona nu vervangen is door een verbeterde versie, die PCR wordt genoemd. Alle atletes hebben bij aankomst de test moeten ondergaan, behalve als ze een certificaat hadden waaruit bleek dat ze bij eerdere Spelen al echt waren bevonden. Gênante episodes als met de Poolse Eva Klobukowska (brons en goud in Tokio), die later een man bleek te zijn, en twijfels zoals in het geval van de Russische zusjes Irina en Tamara Press moeten daarmee worden voorkomen.

Het IOC krijgt groot gelijk van Bianca en haar vriendinnen. Want zo eenvoudig ligt het allemaal niet in het schemergebied tussen man en vrouw. Ook over de gedwongen verhuizing zijn ze trouwens niet meer zo boos als een paar weken geleden. De liefhebbers blijken hen ook hier heel goed te kunnen vinden. Een stoet van auto's uit alle prijsklassen draait tot tegen het ochtendgloren rondjes langs de straten van het industrieterrein. Wanneer er gekozen en onderhandeld is, stapt de uitverkorene in en begint er een gecompliceerde turnoefening met stoelen, pookjes en stuurinrichtingen. De koplampen van passerende voertuigen vangen soms een hoofd of een bleke bil.

Veel sporters hebben ze nog niet mogen ontvangen. “Maar die komen nog wel,” beweert Bianca vol zelfvertrouwen. Ze heeft het nog niet gezegd of een enorme autobus met het logo van de Olympische Spelen draait het doodlopende laantje in dat als afwerkplek dient. Hij blijkt echter leeg, op de chauffeur na die zichzelf vannacht een riant speelterrein heeft beloofd. “Ze komen wel,” herhaalt Bianca. “Ze zullen rennen”. En rennen is in het Spaans precies zo dubbelzinnig als komen in het Nederlands.