Enge singles

“Okay, ik zal het je gemakkelijk maken: deze griet ken ik niet, deze ook niet, maar deze twee en die daar heb ik vermoord. Ik heb ze kapotgesneden en de stukken verspreid over het grasveld.”

Dat is weer eens wat anders dan Jan van Veens Candlelight. De Amsterdamse zender Radio 100 heeft deze nacht zoals gewoonlijk een uur lang ingeruimd voor de jongens van Staalplaat, een winkel met muziek van onafhankelijke labels. Het is even wennen voor de onervaren luisteraar. Nadat de industriële mokerslagen, dreigende noise en bloedstollende doodskreten voor het juiste sfeertje hebben gezorgd, krijgen we de hoofdschotel: echte lust-, serie- en moedermoordenaars. Een man, Amerikaan zoals ook de anderen die aan het woord komen, vertelt hoe hij het moorden niet kon laten en uiteindelijk ook zijn moeder van het leven beroofde. “"Al zeven jaar', zei ze, "heb ik geen seks met een man gehad, vanwege jou, mijn moordlustige zoon.' Dat was altijd een van haar verwijten. Ik heb haar hoofd afgehakt en haar lijk onteerd.” Hij is hoorbaar aangedaan: “Het doet pijn, weet je.” Nog erger zijn de mannen die geen enkele emotie laten blijken bij het verslag van hun verkrachtingen, wurgingen en aan stukken snijderij.

Maar het allerengst zijn de mensen die op de een of andere manier aan deze opnamen zijn gekomen en het nodig vonden ze op single uit te brengen. Op naar de superenge winkel van Staalplaat, in de Amsterdamse Jodenbreestraat.

Terwijl ik afdaal in de kelder bezweert een vervormde stem in monotone dreun: “It's the night of the demon, it's the night of the demon, it's the night of the demon.” De jongen achter de toonbank glimlacht geruststellend. “Oh, dat is de nieuwste van Lustmord: The Monstrous Soul.”

Op de toonbank liggen folders over Industrial-Wave Dance Parties in Amsterdam, Nuit et Brouillard Sessies in Frankrijk en Rituele Séances in een oude abdij bij Gent. Voor meer informatie over de Murder-singles moet ik even wachten op Ciro, een van de inkopers van Staalplaat. Ondertussen dwaal ik door dit onbekende universum van bizarre muziek en geluid, variërend van Nelson Mandela Speeks tot SS Girls Sing German Love Songs en Charles Manson Plays the Blues. Manson, de charismatische hippie die zijn volgelingen aanzette tot een serie moorden - waarvan onder meer Polanski's vrouw Sharon Tate het slachtoffer werd - is goed vertegenwoordigd met twaalf cassettes waarop hij op de gitaar pingelt en zijn visie geeft op zijn eigen zaak en de rest van de wereld. Lange tijd verkochten ze zeer goed, maar het nieuwtje is er nu wel af, vertelt de jongen achter de toonbank. Dan komt Ciro binnen, een Italiaanse man met zwarte kleren en een grote doodskopring. De Murdersingles verwacht hij te slijten aan “een zeer select en zeer gemotiveerd publiek.” Hij toont de plaatjes van bloedrood vinyl en de aanprijzende folder met foto's van vier seriemoordenaars en een verminkte naakte vrouw: “These are the testimonials of the human condition.” Het blijft onduidelijk of het gaat om politieverhoren of anderssoortige interviews.

Ciro: “Ik kreeg deze singles enkele maanden geleden aangeboden door een label uit Colorado en ik dacht meteen: "Ja, geweldig!' Het is ànders, en dat is het doel van deze winkel. Nee, ik ben niet bang dat dit te ver gaat. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal, dus waarom zou je de confrontatie niet aangaan. Misschien zetten deze plaatjes mensen aan het denken, juist door de shock. Van het televisienieuws raakt tenslotte niemand meer onder de indruk, ook al gaat het over moord en doodslag. Natuurlijk zullen er mensen zijn die deze platen alleen kopen voor de sensatie, maar daar heb ik minder moeite mee dan met mensen die er niets van willen weten. Je kunt je ogen wel sluiten voor de wereld om je heen en lekker rustig willen leven, maar het is goed om te beseffen dat de dood op je wacht om de volgende hoek.”