Voetje van de vloer

De schouwburg bestond honderd jaar. Dat moest een groot feest worden met de prachtigste versieringen. De directeur had een vriend die onderwijzer was. Kon hij met z'n klas niet iets geks bedenken voor de hal? Het hinderde niet wat het kostte, als iedereen er maar van opkeek.

De onderwijzer en zijn leerlingen dachten diep na. En ze kwamen al gauw op een prachtig idee.

De directeur was een beetje dik, had van die ronde ogen en vuurrood haar. Als ze hem nou eens heel groot in de hal van zijn eigen theater zouden neerzetten. En dan helemaal gemaakt van ballonnen..

Ze vroegen de directeur of hij bij een speelgoedfabriek vierduizend ballonnen wilde kopen. Nee, ze zeiden niet wat ze ermee van plan waren. Dat zou hij later wel merken.

Op een dag werden al die ballonnen bij het theater bezorgd. De kinderen wisten niet wat zij zagen. Het leek wel of ze allemaal tegelijk hun verjaardag mochten vieren.

Elke dag tussen twaalf en twee gingen ze aan het werk. De directeur zag wel dat ze een of andere pop maakten. Pas toen het hoofd af was begreep hij welke grap ze met hem hadden uitgehaald.

Het beeld van ballonnen werd een groot succes. De directeur vond het ook leuk. Maar het mooiste kwam aan het slot. Het dak van de hal kon open worden geschoven. En nu lieten de onderwijzer en de leerlingen alle ballonnen gaan.

Daar verdween de directeur door zijn eigen open dak. Zijn ogen, armen en benen vlogen boven heel Engeland, want het was een Engelse school.

Heb je pas nog een ballon gezien, zomaar, hoog in de lucht? Dat is dan vast de directeur geweest, een deel van zijn voet, arm of schouder dat over zee naar je toe is gezweefd.