Spectaculaire zaken op doorgaans gezapig toernooi 't Melkhuisje

HILVERSUM, 23 JULI. Emotionele winnaars, spannend en aantrekkelijk tennis, publiek dat heel on-Hilversums joelt bij foute "calls', en titelverdediger Magnus Gustafsson die met zijn hoofd de hardheid van de borden langs het centre-court uittest. Het ging er op de derde speeldag van 't Melkhuisje hectisch aan toe.

Het eindelijk volle park was laaiend enthousiast. Niet in het minst omdat Jan Siemerink, Mark Koevermans en Jacco Eltingh tot de kwartfinales doordrongen. Siemerink versloeg de Fransman Pioline (6-4, 7-5), Koevermans revancheerde zich voor Paul Haarhuis op de Duitser Goellner (1-6, 6-1, 6-3) en Eltingh onderstreepte in een thriller (4-6, 6-4, 7-6) tegen Gustafsson zijn progressie. In de vierendertig eerdere edities was de Nederlandse inbreng aan de Bussummer Grintweg in de eindfase zelden zo sterk. Alleen de kansloze nederlaag (2-6, 3-6) van Tom Nijssen tegen de Fransman Santoro was een dissonant.

Toen Jan Siemerink maandag zijn eerste professionele zege op gravel boekte, verklaarde hij hardop het gravel zijn liefde. De Rijnsburger leek dat vooral te doen om zichzelf te overtuigen. Tegen de Fransman Pioline bleek die methode te werken. Niet eerder legde Siemerink zoveel voor gravel-tennis benodigd geduld aan de dag. Hij combineerde dat met het spelen van service-volley. Het was juist de afwisseling, waarop Pioline, eerder toch de bedwinger van Costa, het antwoord schuldig bleef.

Mark Koevermans verloor de eerste set kansloos met 6-1 van Goellner. Dat lag niet aan een overdreven slechte start van de Nederlander, maar wel aan het geluk waarmee alle ballen van de Duitser binnen de lijnen bleven. In de tweede set vlogen de ballen van Goellner in het hek, waardoor Koevermans terugkwam in de wedstrijd.

In de beslissende set, waarin Koevermans vocaal werd bijgestaan door oud-coach Don, vocht de Nederlander zich naar een 6-3 zege. De jonge Zweed Tillstrom zou als volgend slachtoffer Koevermans' hernieuwde honger naar succes moeten stillen. Maar dan moet de pupil van Martin Bohm in een wat mildere stemming verkeren dan tegen Tsjesnokov. De toch als vierde geplaatste speler uit het GOS kreeg welgeteld twee games (6-0, 6-2).

Kwamen Siemerink en Koevermans na hun zeges tot een triomfantelijk gebalde vuist, Eltingh had na zijn triomf over Magnus Gustafsson nog energie over voor een heuse vreugdedans. Maar met de Zweed elimineerde Eltingh dan ook de winnaar van vorig jaar. En wat nog zwaarder woog, zijn zege kwam tot stand na een partij die een overdaad aan spanning en fraai tennis bood.

In de eerste reeks tot de zes kon Gustafsson bij 4-5 met zijn machtige forehand een break forceren en de set pakken. Daarna vond hij in Eltingh zijn evenknie. Met technisch compleet tennis eiste de Heerdenaar met 6-4 de tweede set op, waarna hij direct doorstootte tot 4-1. De Zweed kreeg het zo benauwd van het goede spel van zijn tegenstander dat hij een sanitaire stop in moest lassen. “Daar heb ik vaker last van als de spanning te groot wordt”, lichtte hij toe.

Het leverde wel een ritmestoornis bij zijn opponent op, die leidde tot 4-4. Maar de instorting van Eltingh bleef uit. Gustafsson werd er wanhopig van en testte op een kwaad moment met zijn hoofd de boarding uit. Toen hij bij 4-4 in de tiebreak een dubbele fout produceerde liet hij de zelfkwelling achterwege, wellicht ook omdat hij inmiddels vrede had met het gegeven zijn meerdere te hebben gevonden. In die bewoording liet de nummer 35 van de ATP-ranking zich na afloop ook uit. “Ik kan me niet herinneren, dat ik ooit zo goed gespeeld en toch verloren heb. Jacco had de dag van zijn leven.” Eltingh zag dat anders. “Ik denk dat ik het laatste jaar systematisch een betere tennisser ben geworden.”