Rockpresident

Of hij in het Witte Huis komt of niet, William Clinton gaat de geschiedenis in als de eerste presidentskandidaat van de rock 'n' roll-generatie.

Tenminste, zo presenteert hij zichzelf. Hij groeide op met Elvis Presley en Bob Dylan, speelt verdienstelijk saxofoon, geeft interviews over popmuziek aan Rolling Stone, en mengt zich actief in de discussie over het vermeende racisme van sommige rap-artiesten. Van Bill Clinton, kortom, heeft jong Amerika wat te verwachten. En dus werd uitgekeken naar zijn campaign song, het lied waarmee hij George Bush - zelf vier jaar geleden succesvol met "Don't Worry Be Happy' - te lijf zou gaan.

Het zoeken van een campagnelied is niet makkelijk, klaagde een van Clintons medewerkers een maand geleden tegen de correspondent van de Volkskrant. “Elke song heeft wel een woord of een zin waaraan sommige mensen aanstoot nemen. En als de tekst okay is, mankeert er wel wat aan de zanger of de groep.” Zo viel een nummer van de Blues Brothers af omdat John Belushi aan een overdosis is gestorven. "I Feel Good' van James Brown mocht niet omdat de zanger voor geweldsdelicten in de gevangenis had gezeten. En in "Taking It To The Streets' van de Doobie Brothers zat net één blasfemische verwijzing naar Jezus te veel.

Vorige week werd de keus van Clinton bekend. Op de laatste dag van de Democratische Conventie klonk "Don't Stop (Thinking About Tomorrow)' van de Californische jaren-zeventiggroep Fleetwood Mac. Een onzalige keuze. Niet omdat de leden van de groep in hun carrière alles hebben gedaan wat God verbood, maar juist omdat het liedje zo braaf is. “Als het leven slecht voor je was/ Bedenk dan wat morgen zal brengen”, zingt een stem; om daar in het refrein aan toe te voegen dat “alles beter dan voorheen zal zijn”.

Ik begrijp dat Clinton niet meer aan kon komen met "The Times They Are A-Changin' van Dylan; en ook dat "Sign O'The Times' van Prince of "Smells Like Teen Spirit' van Nirvana de kiezers in Arkansas te veel zou afschrikken. Maar welke popliefhebber kiest nu voor een nietszeggende hymne aan het Westkust-optimisme?

De essentie van rock 'n' roll is dat het aanstoot geeft, wakker schudt. Als "Don't Stop' Clintons idee van een pakkende rocksong is, dan wordt hij nooit de keuze van een nieuwe generatie.