"Baking Powder!'

Wayne's World. Regie: Penelope Sheeris. Met: Mike Myers, Dana Carvey, Rob Lowe, Tia Carrere. In 25 theaters.

Ze hebben hun fans overal waar de Amerikaanse show Saturday Night Live te zien is, dus ook in Nederland: Wayne en Garth, de twee heavy metal-fans die vanaf een oude sofa hun licht laten schijnen over wat hun pad maar kruist, dat wil zeggen voornamelijk muziek en "babes'. Nu en dan neemt er een gast plaats die wordt getackeld op de manier die we hier ook kennen uit de Paul de Leeuw-shows: hilarisch, grof, brutaal, en afdoend. De Leeuws "Hallo Boppers' is hun "party on!' en een andere overeenkomst is de steevast aanwezige, pesterige maar onweerstaanbare "haal-die-grijns-van-je-gezicht'-grijns. De gesprekken die Wayne (Mike Dyers als de zelfverzekerde kletsmajoor) en Garth (Dana Carvey met het onvergelijk bleue lachje van de intens verlegen whizz-kid) voeren zijn doorspekt met melige woorspelingen ("baking powder!' in plaats van "I beg your pardon!') en met toepasselijke, liefst flauwe, citaten uit populaire songs en televisieseries. Niets en niemand is heilig of veilig voor hun spot en satire, die altijd zo laag bij de gronds mogelijk zal zijn en daardoor juist zo amusant wordt.

Net als illustere voorgangers, onder wie John Belushi en Dan Aykroyd, werden de types Wayne en Garth op grond van hun televisie-populariteit het middelpunt van een speelfilm: Wayne's World. Filmmaakster Penelope Spheeris (ooit aanwezig op het Film Festival Rotterdam ter gelegenheid van haar punk-speelfilm Suburbia) slaagde er volledig in een swingende film te maken en het tweetal in hun waarde te laten, ondanks het plastic doorsnee-verhaaltje over tienerliefde en het willen maken met je bandje, dat zij ook maar aangeleverd kreeg.

Gesteund door allerlei fameuze televisieserie-sterren in bijrollen, draagt het duo zonder moeite de anderhalf uur film waarbij, en passant en zonder dat dat nou zoveel dondert, vooral de smakeloosheid van de Amerikaanse tv-"cultuur' wordt doorgelicht. Onder de hoogtepunten van Wayne's World moeten gerekend worden het in de auto meezingen met Queens Bohemian Rhapsody, het taalkundige college van Heavy Metal-held Alice Cooper (jazeker, de echte) en niet te vergeten Garths visioen waarin hij zijn droomvrouw durft te benaderen: op de klanken van Jimi Hendrix' Foxy Lady, met een dermate autonoom schokkend onderlichaam dat ook hijzelf er verbaasd van staat.