Tracy Chapman zingt af en toe aangrijpend

Concert: Tracy Chapman. Met: Leland Sklar (bas), Rock Deadrick (drums), Larry Mitchell (gitaar), John Thomas (toetsen) en Steve Parton (percussie). Gehoord: 20/7 Doelen, Rotterdam.

Het merkwaardige verschijnsel doet zich voor, dat Tracy Chapman vier jaar na haar onvolprezen debuutalbum al moet teren op oude roem. In 1988 werd de Amerikaanse zangeres op slag beroemd door haar optreden tijdens Mandela Day, de televisiemarathon ter ere van Nelson Mandela's zeventigste verjaardag. Het indringende liedje Fast Car was vrijwel onmiddellijk een hit en hoewel Chapman in de belangstelling bleef door haar bijdrage aan de Human Rights Now-tournee met Bruce Springsteen en Peter Gabriel, viel het haar moeilijk om het aanvankelijke succes te evenaren.

Een solovoorstelling in het Amsterdamse Muziektheater bleek twee jaar geleden te hoog gegrepen. Op het nauwelijks verlichte podium stond toen een chronisch verlegen meisje, dat worstelde met haar onvermogen om het publiek bij haar liedjes te betrekken. Intussen heeft Tracy Chapman de nodige podiumervaring opgedaan, en ontleent ze haar nieuwgewonnen zelfvertrouwen aan de steun van een vijfkoppige begeleidingsgroep. Daarmee lijkt ze doorgeslagen naar het andere uiterste, want hetzelfde contactarme meisje staat nu voor een onnodige rumoerige band.

Het op de valreep uitverkochte concert in de Rotterdamse Doelen begon veelbelovend met Across the lines, een protestsong met de veelbetekenende woorden "tonight the riots begin.' Als een hedendaagse folkzangeres bezingt Chapman de problemen van zwart Amerika. Haar beklemmende lied Bang bang bang schetst het uitzichtloze bestaan van kansarme jongeren, die hun heil zoeken in drugs en geweld. De sobere begeleiding contrasteerde hevig met de manier waarop andere nummers werden voorzien van geforceerde reggae- en Afrikaanse ritmes. Het publiek bleef aan de stoelen genageld, om slaafs te luisteren naar een preek over vrijheid en broederschap. De holle retoriek van Freedom now ging gepaard met een tamelijk nietszeggend deuntje. De persoonlijke bespiegeling van All that you have is your soul was goed voor een aangrijpend moment, zonder jankende gitaar of misplaatst dansritme. Tracy Chapman heeft al die kunstgrepen niet nodig, want haar a capella gezongen klaaglied Behind the wall behoorde tot de sporadische hoogtepunten van de avond.