Het huwelijk met een graaf had Marta de titel ...

Het huwelijk met een graaf had Marta de titel gravin en veel aanzien bezorgd. Haar minnaars waren meestal communistische intellectuelen, met de welgestelde Renato als vaste liefde.

Toen deze ernstig ziek werd, had Marta juist besloten van haar graaf te scheiden. Ze ging ervan uit dat Renato haar in zijn testament niet zou vergeten, want ze wilde haar met champagne overgoten leven als alleenstaande voortzetten.

In de laatste maanden voor Renato's dood werd Marta echter ongerust. Het lukte haar niet meer om de zieke te spreken te krijgen vanaf het ogenblik dat Mimise was overleden, de echtgenote van Renato die al tientallen jaren gescheiden van hem leefde. Renato liet het aan anderen over om de telefoon op te nemen en de deur van zijn huis bleef voor Marta gesloten. Ook was Marta stomverbaasd toen ze in een bankkluis, waarvan zij en Renato beiden een sleutel hadden, helemaal niets aantrof. Waar waren haar liefdesbrieven gebleven en wie had de erotische tekeningen meegenomen die Renato haar geschonken had?

Marta hoorde via de radio dat Renato was overleden, haar minnaar had haar zonder opgaaf van redenen nooit meer ontvangen. De gravin kreeg niet eens een uitnodiging voor de begrafenis, die niet slechts Marta, maar de meeste van Renato's vrienden versteld deed staan.

Renato was kunstschilder en dankzij het feit dat hij tot en met het socialistisch realisme altijd de communistische partijlijn had gevolgd was hij zijn leven lang verzekerd van een vaste afzetmarkt. Met het zicht op het einde van zijn aardse bestaan ruilde hij echter het communisme in voor het katholicisme. Een aartsbisschop zat naast zijn ziekbed, in plaats van communisten kwamen christen-democraten hem bezoeken en zijn uitvaart begon met een mis in de kerk.

Bovendien bleek dat Renato in die laatste maanden van afzondering van Marta de zoon van een bevriend echtpaar - met hun toestemming - als zijn eigen zoon had geadopteerd. Die zoon, Fabio, was enig erfgenaam van Renato, wiens erfenis op zo'n twintig miljoen gulden werd geschat.

Marta was razend. Ze beschuldigde de laatste bezoekers van Renato, onder wie Fabio en de aartsbisschop, de kunstschilder als zieke in zijn eigen huis te hebben ontvoerd en in dat isolement te hebben gedwongen zijn nalatenschap volgens hun voorkeur te regelen. Marta beweerde dat de erfenis haar niet interesseerde, het ging haar alleen om de liefdesbrieven en de erotische tekeningen.

Toen een tijdschrift korte tijd later enkele van de brieven en tekeningen publiceerde, spande Marta een proces aan. De justitie begon na Marta's beschuldiging een onderzoek naar Renato's laatste maanden, waarbij zowel christen-democratische politici als communisten werden gehoord. Dat onderzoek eindigde in een aanklacht wegens laster tegen Marta.

Inmiddels had zich een vrouw gemeld, Carolina, die zei dat haar zoon Antonello, hoewel erkend door haar ex-echtgenoot, eigenlijk de zoon van Renato was. Zoon Antonello zou recht hebben op een deel van Renato's erfenis, waarop ook twee neven van Renato's overleden echtgenote Mimise aanspraken lieten gelden.

Marta had overigens in de loop der jaren vele geschenken van Renato gekregen, waaronder een Romeins appartement dat zij tot Renato's woede had doorverkocht aan een andere minnaar, een communistisch parlementslid.

Fabio kreeg ten slotte de hele erfenis, bestaande uit onroerend goed en schilderijen die na het einde van het communisme minder waard bleken dan bij Renato's overlijden werd getaxeerd.