DE BREEKBARE SWING VAN NICK FALDO

De drijfveer van Nick Faldo is als één van de allergrootste spelers de geschiedenis in te gaan van de golfsport. Gisteren won hij op de baan van Muirfield aan de Schotse oostkust zijn derde titel in het Britse Open, het Wimbledon van de golfsport. Met een laatste ronde van 73, twee slagen boven par, bleef hij de Amerikaan John Cook een slag voor. De Spanjaard Jose-Maria Olazabal werd derde op twee slagen.

Nick Faldo (35), die met de voorsprong van vier slagen aan de beslissende ronde was begonnen, kreeg zijn overwinning allesbehalve cadeau. In de slotfase was het John Cook die zijn onverwachte kans op de Grand-Slamtitel in eigen hand had. Door de spanning miste hij eerst een putt van zeventig centimeter op de zeventiende hole, waarna hij op de laatste hole de bal met zijn tweede slag rechts tegen een hek sloeg en daardoor met een bogey eindigde. De Amerikaan, die een zeven op de negende hole had weggewerkt met drie birdies daarna, had de leiding overgenomen dank zij de medewerking van Faldo.

Vanaf het moment dat de Engelsman op de eerste hole zijn drive in een bunker had geslagen, speelde hij niet goed genoeg. Zijn beslissende putts voor de par troffen weliswaar de hole, maar de eerste birdie wilde niet komen. Hij verloor zijn geduld en maakte bogey's op 11, 13 en 14. De comfortabele voorsprong was opeens omgeslagen in een achterstand van twee slagen. Vorige maand had Faldo zich in de laatste ronde van twee andere toernooien ook al kwetsbaar getoond. In het Ierse Open gaf hij een voorsprong van vijf slagen uit handen. Hij slaagde weliswaar in de verlenging te winnen, maar drie weken later in het Franse Open kon hij een voorsprong van twee slagen met nog vijf holes voor de boeg niet aan. Hij eindigde met vijf bogey's en werd derde.

De laatste ronde van het Britse Open had ongeveer hetzelfde scenario. Faldo had niet meer de macht over zijn, wat hij noemt, coursemanagement, het vermogen om de bal naar die plek te slaan van waar de volgende slag het gemakkelijkst wordt. Precies op tijd hervond Faldo zich, de negatieve gedachten van zich afschuddend. Tussen de slagen door tuurde hij naar de scoreborden langs de baan en zag hij dat zijn naaste concurrent Cook geen verdere vorderingen meer maakte. Faldo na afloop: “Toen ik naar de vijftiende tee liep, zei ik tegen me zelf dat nu de tijd was aangebroken om de beste laatste vier holes uit mijn carrière te spelen.”

Dat is precies wat hij deed. Na een sterk gespeelde vijftiende hole was het de birdie op de lange zeventiende die hem opnieuw en definitief aan de leiding bracht. Met zijn tweede slag op de laatste hole sloeg hij bijna de verf van de vlaggestok. Twee putts leverden hem zijn vijfde Grand Slam-titel op. Met dat aantal evenaart hij de staat van dienst van de Spanjaard Ballesteros. Beiden hebben nu drie keer het Britse Open gewonnen en twee keer de US Masters.

Faldo, die na 41 Grand Slam-toernooien wel wat gewend is, was na afloop volkomen door zijn mentale reserves heen. Toen hij weer enigszins in staat was om te praten, zei hij: “Die laatste putt van dertig centimeter was net kort genoeg. Het was de enige slag die ik nog met beide benen op de grond had kunnen doen.” Het was voor het eerst in zijn indrukwekkende carrière dat hij in het openbaar zijn emoties toonde. Nog nauwelijks bij zijn positieven eindigde hij zijn dankwoord ten overstaan van 12.000 Schotse golffans op de tribunes langs de achttiende hole met verwijzing naar de song “I did it my way”. Tegenover de pers zei hij later: “Als ik dit niet had gewonnen, zou ik waarschijnlijk professional zijn geworden in de hengelsport. Er is geen spanning voor nodig om een paar forellen boven water te halen.”

Sinds Nick Faldo professional werd in 1979 bestaat er een wederzijdse haat-liefde verhouding met het publiek en de pers. De liefde komt voort uit zijn successen, waarvan de Britten het idee hebben dat hij het voor het vaderland doet. Als een Brit een golftoernooi wint, gaat het volk graag voorbij aan het feit dat golf een individuele sport is. Er is ook veel bewondering voor Faldo. In 1984 kondigde hij met bravoure aan dat hij de beste golfer van de wereld wilde worden en bereid was daar alles voor te doen. Hoewel hij in Europa toen al een van de beste spelers was, merkte hij dat zijn swing te breekbaar was onder spanning.

Faldo's streven is een legende te worden in de rijke en lange geschiedenis van de golfsport. Maar daarvoor zijn Grand-Slamtitels nodig. In David Leadbetter vond hij de man die zijn swing moest veranderen. “Ik wil je graag helpen”, zei de in Florida woonachtige Engelse coach, “maar dan moet je er wel rekening mee houden dat het twee à drie jaar duurt voordat de nieuwe swing die bij jou past rendement gaat opleveren.”

Leadbetters voorspelling kwam uit. Samen schaafden ze twee jaar aan een nieuwe techniek, waarbij ze het accent zochten in betrouwbaarheid onder spanning. De comeback kwam drie jaar later. Eerst versloeg Faldo zijn rivaal Ballesteros op diens eigen grond in het Spaanse Open en twee maanden later kwam de vuurproef in de laatste ronde van het Britse Open in Muirfield. Met 18 par's achter elkaar bleef hij de Amerikaan Paul Ezinger net een slag voor. Daarna volgden nog drie andere grote titels.

De manier waarop hij nu opnieuw in Muirfield heeft gewonnen, is terug te voeren tot zijn samenwerking met Leadbetter en zijn volharding op zijn doel, de beste golfer van de wereld te zijn, te bereiken. Wie zo eenzijdig gericht is op het verkrijgen van succes, kan onderweg rekenen op veel onbegrip. Juist omdat hij zo gefixeerd is op zijn ambitie, is het voor hem niet mogelijk de gezellige jongen uit te hangen. Bovendien is hij niet altijd even diplomatiek. Zijn imago is dat van een keiharde werker met een onbegrensd gevoel voor discipline. Het is goed mogelijk dat die eigenschapen bij velen jaloezie opwekken. Er zijn 50 miljoen golfers in de wereld die graag één dag in hun leven zo goed zouden willen zijn als Nick Faldo.

Faldo won 310.000 gulden en veroverde opnieuw de eerste plaats op de wereldranglijst ten koste van Fred Couples. De Amerikaan kwalificeerde zich niet voor de laatste twee ronden, evenmin als Davis Love III, Tom Watson, Jack Nicklaus, Severiano Ballesteros en Colin Montgomerie.

Het Britse Open kende ook de wederopstanding van Olazabel. Na een rustperiode van drie weken kijkt hij weer fris tegen golf aan. In Muirfield ging de jonge Spanjaard steeds beter spelen en hij geldt dan ook als een van de grote favorieten voor het Heineken Dutch Open, dat donderdag begint op de Noordwijkse Golfclub. Tweeëntwintig spelers van de top 25 van Europa zullen daar starten, tezamen met internationale topspelers als Greg Norman, Payne Stewart en Ian Baker-Finch. Slechts Ballesteros, Woosnam en Faldo zullen in Noordwijk ontbreken. De drievoudige Britse Open-kampioen gaat traditiegetrouw in de week na het grootste evenement van het jaar vissen op forel. Als liefhebber.