Na opwindend Roxy-feest slaat de verveling helaas toe

Vrouwenonrust!, Zondag, Ned. 2, 20.14-22.16u

Het begint veelbelovend, de meer dan twee uur durende collage van portretten van jonge vrouwelijke kunstenaars Vrouwenonrust!, die de VPRO zondagavond uitzendt.

Met een impressie van het feest dat het jongerenprogramma Onrust! organiseerde in de hoofdstedelijke disco Roxy. Daar zien we onder anderen de jonge fotografe Inez van Lamsweerde (“Ik ga naar New York”), danseres Tanja den Broeder, zangeres Mathilde Santing en mode-ontwerpster Marlies Dekkers.

De laatste zegt leuke dingen over haar werk. Ze krijgt vaak het verwijt dat haar ontwerpen altijd zo bloot zijn. Als je uitgaat van de aangeklede mens, ja, zegt Dekkers, dan hebben haar modellen weinig aan. Maar zij gaat uit van de naakte mens. Ze wil het mooie en opwindende van een vrouwenlichaam op haar manier benadrukken. Neem het vrouwelijk geslachtsorgaan. Dat is, vertelt Dekkers, door bijvoorbeeld pornobladen zo beladen en besmeurd, dat niemand dat nog durft te bekijken om de pure schoonheid er van in te zien. Zij wil dat taboe doorbreken.

Met beelden van de modeshow in Roxy, waar haar laatste ontwerpen getoond werden, worden haar woorden adequaat geïllustreerd.

Maar na dit opwindende, feestelijke begin, gaat de vaart eruit. De jonge kunstenaressen (en nog een hele rits anderen) die we op het Roxy-feest zagen zien we in oude reportages van Onrust!, gebundeld tot de film 10 vrouwen, terug.

Aanvankelijk ben ik nog wel geinteresseerd in de dichteres Tineke Zaadnoordijk ('Fuck art, let's dance'), en een reportage over een opnamesessie in de studententijd van de fotografe Inez van Lamsweerde. Goed dat de makers van Onrust! er jaren geleden al bij waren, dat siert ze.

Maar na allerlei gehups op aanlegsteigers (moderne choreografie), geschilder in kraakpanden, flamenco op het strand, heavy metalmuziek in de kelder, slaat de verveling toe. Weer SM-mode! Nog een jonge vrouw die door seks of horror of sombere muziek (of alle drie) geïnspireerd wordt! Waarom moeten we dit allemaal zien? vraag je je af. Het wordt een soort langdradige versie van'jonge vrouwen op weg naar het concertpodium'.

Tanja den Broeder danst zonder twijfel spannend. Mathilde Santing (niet echt jong meer) is ontroerend bij het graf van haar zanglerares Elisabeth van Wijk-Ooms. Maar het gaat allemaal verloren in de brijige, uitgesponnen vorm van deze Onrust!-zomereditie. Aan de herhaling van de reportage van de Amerikaanse feministe Naomi Wolf, die het opneemt voor vrouwen als slachtoffers van de 'schoonheidswaanzin' kom je bij wijze van spreken niet eens toe.