De onafwendbaarheid van een numerus clausus

En dan te bedenken dat dit allemaal in Amsterdam had kunnen gebeuren. Als zes jaar geleden in Lausanne niet vijf, maar 43 van de 85 IOC-leden erg onder de indruk waren geweest van Van Thijns "bidbook', waren de Spelen nog eens aan het grootste dorp van de wereld toegewezen.

Nu lag Barcelona jarenlang als een zwaargewonde stad vol open wonden op de operatietafel van de stedebouwkundigen, want wie de olympische familie mag ontvangen grijpt dat aan om een hele stad te verspijkeren. Zestien miljard gulden verdween er in de Catalaanse bouwputten, een gerenoveerde stad is klaar om de ruim tienduizend atleten te verwelkomen. Voor het eerst weer met Zuid-Afrika, voor het eerst ook zonder een frontale botsing van politieke systemen.

Hoger, sneller, krachtiger. Maar vooral meer. Lang voordat de Spelen op 25 juli door koning Juan Carlos officieel worden geopend en IOC-voorzitter Juan Antonio Samaranch in "zijn' stad de deelnemers aan "zijn' Spelen welkom heet, was er al een record gebroken: voor de televisierechten is 633 miljoen dollar betaald, dertig procent meer dan vier jaar geleden in Seoul. De Amerikaanse omroepmaatschappij NBC neemt daarvan 401 miljoen voor haar rekening. Een inkomstenpost, werd voorspeld, met een hoogte die nooit meer zal worden bereikt. Want de televisiegiganten in de Verenigde Staten maken een financiële crisis door en zullen weigeren nog langer de nooit opdrogende bron van inkomsten voor de wereldsport te zijn.

Terwijl de Amerikanen wat zuiniger worden met hun uitgaven, lijkt Europa de beurs wel te willen trekken voor de rechten. De EBU heeft zich nu al verzekerd van de uitzendrechten vanuit Atlanta in 1996 voor 250 miljoen dollar, het viervoudige van het bedrag dat de Europeanen nu voor Barcelona hebben neergeteld. Het IOC heeft inmiddels ook besloten dat het fenomeen "olympisch jaar' wordt opgeheven en dat de Winterspelen voortaan tussen twee Zomerspelen in worden gehouden. Het moet de "koude' Spelen aantrekkelijker maken voor sponsors en omroepen.

Op andere fronten lijkt het plafond langzamerhand bereikt. De planeet mag dan een "Global Village' worden, het aantal staten is behoorlijk toegenomen en daarmee de aanspraak op olympische deelname. Voor de hogeschool van de sport is een numerus clausus onafwendbaar. In het miljoenenbedrijf van Samaranch is geen ruimte meer voor de jeugd van de wereld die zich verzamelt om achter de olympische idealen aan te rennen. Het gaat om de beste prestaties, de bekendste atleten, de mooiste beelden.

Volgende week begint de grootste sportshow in een Spaans miljardendecor. Met een olympisch stadion op de Montjuich, voetbal in Nou Camp en het baanwielrennen op de piste van Val d'Hebron. Die tachtig IOC-leden in Lausanne hadden gelijk. Want zeilen bij Medemblik, zwemmen in het bad Den Hommel of schieten in Biddinghuizen, daar kun je buiten de Benelux toch niet mee aankomen.