Zomertalkshow "Spiegels' wegens onenigheid geschrapt

Elke week werden de presentatoren van het NCRV-programma Spiegels bij hun opkomst omineus begeleid door een sonore stem, die in cryptische zinsneden de afspiegeling van de menselijke ziel (of woorden van die strekking) te berde bracht en vervolgens aankondigde, dat we in het nu volgende programma zouden worden geconfronteerd met het spiegelbeeld van de wereld (of zoiets).

En zelden botste een aankondiging zozeer op de werkelijkheid. Spiegels was gewoon een babbelprogramma met gezellige onderwerpjes en gezellig behandelde serieuze onderwerpjes met een hoog Service Salon-gehalte. Men kon vermoeden dat achter de schermen de pretenties soms iets hoger lagen, maar in de uitzending smolt elke journalistieke ambitie weg in het vriendelijke NCRV-zonnetje, dat ieder wolkje met een glimlach wist te verdrijven.

Vandaag is bekendgemaakt dat Spiegels “wegens onenigheid over de te volgen koers” met onmiddellijke ingang is geschrapt en vanavond wordt vervangen door een herhaling van Rondom tien. Een buitenlandse gast die al was geboekt, de controversiële Diana-biograaf Andrew Morton, is doorgeschoven naar het zomerse TROS-programma Vrijdag Robinson van vanavond - qua samenstelling dus uitwisselbaar, maar iets harder en quasi-journalistieker van uitstraling.

De zomer van 1992 is voor Hilversum de zomer van de nieuwe talkshow-formules. Op dinsdagavond presenteert Pieter-Jan Hagens bij de VARA het luchtige Wegens vakantie geopend en op woensdagavond vormt Carl Huybrechts bij de KRO het middelpunt van De waterspiegel. Het eerste speelt zich af op en om het landgoed Den Treek, het tweede elke week op een ander schip. Elk onderwerp is in een andere ruimte gesitueerd, afwisselend binnen en buiten. Het gevolg is dat de presentator zich tijdens zo'n uitzending een ongeluk rent van de ene naar de andere plek. Hagens kan die opzet beter aan dan de chaotische Huybrechts en gaat minder zichtbaar onder tijdnood en vorm-ideetjes gebukt, maar in beide gevallen is het resultaat een onsamenhangend allegaartje van faits divers. Altijd onbevredigend, nooit goed afgerond, steeds een stortvloed aan onbeantwoorde vragen achterlatend.

Ooit was de talkshow het programma van een presentator aan een tafel, die gasten ontving en daarmee - afhankelijk van zijn talent en persoonlijkheid - een al of niet interessante boom opzette. Nu moeten er formules en locaties worden bedacht, leuk bedoelde intermezzi en vaste rubriekjes. En dan kan het gebeuren, zoals in opgemeld voorbeeld, dat er onenigheid ontstaat over “de te volgen koers”.