Vrolijke Figaro in gonzend Amsterdamse Bos

Voorstelling: De scheiding van Figaro van Odön von Horváth door Stichting Theater het Amsterdamse Bos. Vertaling en bewerking: Frances Sanders en Martine Vosmaer. Liedteksten: Niek Barendsen; muziek: Fons Merkies; regie: Frances Sanders; decor: Willem Heesen; spel: Felix Jan Kuypers, Erik de Vogel, Bodil de la Parra, e.a. Voorprogramma: La Ménage Querelleuse van Jeremy Baker en Fons Merkies; regie: Hilje Thiescheffer. Gezien: 15/7 Openluchttheater Amsterdamse Bos. Nog te zien aldaar t/m 22/8.

Terwijl het publiek nog toestroomt is een grote bruine hond alvast op de eerste rij gaan zitten. Gespannen kijkt hij naar het schouwspel onder de bomen, een draadje kwijl hangt uit zijn mondhoek. Over het pad langs de vijver komen af en toe joggers voorbij. Als ze plotseling de enorme guillotine zien en drie, in achttiende-eeuwse kleding gestoken acteurs die zich zingend aan het crocquetspel hebben overgegeven, blijven ze staan. Het gebeurt niet vaak dat ze op hun ronde door het Amsterdamse Bos getuige zijn van een mini-opera.

Ondanks een subsidietekort is ook dit jaar, voor de zevende achtereenvolgende maal, een voorstelling geënsceneerd in het Openluchttheater van het Amsterdamse Bos, ditmaal De scheiding van Figaro van de Kroatische schrijver Odön von Horváth. Voor de gelegenheid hebben Jeremy Baker (libretto) en Fons Merkies (muziek) de mini-opera La Ménage Querelleuse gemaakt die als ouverture dient bij het hoofdprogramma. Zodoende krijgen de bezoekers in een half uur tijd iets te horen over de voorgeschiedenis van Figaro, wat helpt om het stuk van Von Horváth beter te begrijpen. Als uitgangspunt voor De scheiding van Figaro gebruikte hij immers De barbier van Sevilla en De bruiloft van Figaro van Beaumarchais, stukken waarvan later opera's zijn gemaakt door Rossini en Mozart.

Na het voorprogramma loopt het publiek onder een houten poort door naar de even verderop gelegen arena waar het gonst van de muggen. In de invallende schemering ziet de omgeving er idyllisch uit: een grasveld omringd door hoge bomen en konijnen die onbekommerd door het decor huppelen. Het is een entourage die opvallend contrasteert met de gebeurtenissen in de voorstelling. Figaro, de knecht van graaf Almaviva, is met zijn vrouw Susanne, de graaf en de gravin gevlucht voor de revolutionairen in zijn land. Van de vier is Figaro de enige die zich onmiddellijk aan zijn nieuwe vaderland weet aan te passen. Hij begint een kapperszaak, maar dat wordt Susanne te veel: ze verdraagt zijn burgerlijke levensstijl niet en gaat er vandoor.

Odön von Horváth wekt niet de indruk dat hij medelijden heeft met zijn personages. Zijn schrijnende verhaal verpakte hij luchtig en zo is het nu ook door Frances Sanders geregisseerd. De scheiding van Figaro is een lichte, vrolijke voorstelling met veel aan Kurt Weill herinnerende muziek, uitgevoerd door een viermansorkest onder een luifel. Hilarische momenten zijn de scènes met de Willegenburgers: de goed doorvoede en in geruite pakken gestoken bewoners van het gastland die immigranten accepteren zolang ze zich conformeren aan hun burgerlijke maatstaven. De mise-en-scène is levendig en dynamisch dank zij een groots opgezet decor, dat door de belichting een steeds sprookjesachtiger aanzien krijgt naarmate het tussen de bomen donkerder wordt.