Vermoeid

Wat Zwitserse koeien betreft: "Blösch' van Beat Sterchi. Deze roman vertelt over koeien op stal. Koeien op de alm, koeien in kuddeverband, koeien met bellen om hun nek en koeien van verschillende rassen.

Naar mijn idee is dit boek niet helemaal zo grandioos als de flaptekst suggereert, maar gruwelijk is het zeker, het speelt voor driekwart in het abattoir en ja, wat moet je daarvan zeggen, dat het de werkelijkheid is waarschijnlijk, en de werkelijkheid heeft nu eenmaal die onuitstaanbare gewoonte je te beroven van slaap en eetlust.

Het gruwelijke zit hem geloof ik vooral in het industriële karakter van het slachtproces, de massaliteit, het moordende tempo, dingen die zowel de gedoemde dieren als de betrokken arbeiders volledig ontluisteren.

Eén dier, een klein Eringer koetje, krijgt door het lot een individuele rol toebedeeld. Zij sterft evenzeer, maar niet zonder schoonheid: “Alsof deze koe geen kracht en geen horens had, alsof ze boven pijn en lichaam verheven was, vrij van drang zich te verweren, zo stond ze er erbij en bloedde...”

Ze zijgt ter aarde en: “De kop aan de lange hals bewoog nog, de troebele, vermoeide blik vlamde nog één keer op, alsof de koe verbijsterd was over zoveel bloed, en verflauwde.”

Daar is hij bij geweest, denk ik dan, daar heeft een schrijver staan kijken hoe dat gaat.