Congresleden lopen recepties af op zoek naar campagnegeld

NEW YORK, 17 JULI. Voor Democratische Afgevaardigden en senatoren is de conventie niet meer dan een decor. Zij brengen de meeste tijd door op recepties en diners op kosten van telefoonmaatschappijen, brouwerijen, autofabrieken, doktersverenigingen en andere belangrijke lobbyisten. Weinig politici hadden tijd voor de belangrijke keynote speech van hun collega senator Bill Bradley.

Een groep Congresleden dineerde met topmensen uit het bedrijfsleven in het restaurant van Mariel Hemingway ter ere van Congreslid Vic Fazio van Californië. Gastheren waren de Nynex Corporation en de US Telephone Association. Als lid van de begrotingscommissie heeft Fazio macht in het Congres.

Afgelopen zondag schitterde de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, Tom Foley, in het licht van een voor hem georganiseerd feest van brouwer Anheuser Busch, Pepsico en AT&T. De voorzitter van de Democraten in het Congres, Richard Gephardt, werd ook overladen met lof tijdens een partijtje van een grote lobbyfirma, een satellietmaatschappij en een plastic-fabriek.

Dergelijke sociale gelegenheden laten zien hoe moeilijk het wordt voor een eventuele president Clinton om echt verandering teweeg te brengen, omdat de belangen van zijn partij zo verstrengeld zijn met die van lobbyisten. Clinton eet zelf met lobbyisten in ruil voor stortingen in zijn verkiezingskas. President Bush doet hetzelfde, omdat de lobbyisten beide partijen strikken met hun geld.

In het New-Yorkse River Cafe werd senator John Breaux geëerd door de Distilled Spirits Council of the United States, de Tobacco Institute, de National Restaurant Association en energiebedrijven zoals Consolidated Natural Gas Corporation, de Natural Gas Vehicle Coalition, de American Gas Association en Public Service Electric Gas Corporation. Kosten van het feest: 200.000 dollar.

Breaux is lid van de financiële commissie van de Senaat en maakt deel uit van de invloedrijke Democratic Leadership Conference. De directeuren van dergelijke grote bedrijven vinden het prettig om met politici om te gaan. Het verleent hun prestige. Ze kunnen thuis zeggen: “Gisteren zei Johnnie Breaux nog tegen mij...”. Ze moeten hem ook weten te vinden als hun belangen in het Congres aan de orde zijn. Anheuser Busch lobbyt tegen beperkingen van de bierreclames, Time Warner, die de 16 belangrijkste Democratische senatoren op de lunch uitnodigde, wil geen wettelijke beperkingen op zijn televisiekabel-exploitatie.

De politici hebben de bedrijfstopmensen weer nodig voor hun verkiezingskas. “Je moet geld durven te vragen, ook aan je oom en aan je beste vriend, anders moet je geen politicus worden”, zei een campagne-adviseur tijdens een trainingssessie. De kunst is ook om het juiste bedrag te vragen. Iemand die veel geld heeft, vraagt men niet om een bijdrage van 20 dollar maar om 500 tot 1.000 dollar, het wettelijke maximum.

Er zijn middelen om dat maximum te omzeilen door zogenoemd zacht geld, waarmee geen verkiezingskas van een specifieke kandidaat wordt ondersteund maar bij voorbeeld nieuwe kiezers worden geregistreerd. Zacht geld vloeit met giften van 100.000 tot 300.000 dollar ineens de partijkassen binnen. Voordat hij door president Bush als ambassadeur in Nederland werd voorgedragen gaf Donald Alexander president Bush 100.000 dollar aan zacht geld.

De Democratische en Republikeinse partijen hebben al heel wat zacht-geld-schandalen achter de rug. De Democratische senator Alan Cranston heeft een berisping gekregen wegens zijn zachtgeldcontacten met spaarbankmagnaat Charles Keating, die nu in de gevangenis zit. Cranston financierde met dat geld een registratiecampagne voor arme kiezers, die naar hij hoopte, op hem zouden gaan stemmen. Hij vond het heel gewoon om in naam van Keating bij de justitiële autoriteiten aan te kloppen en was verbaasd dat hij daarop werd aangesproken. “Iedereen doet het toch?”, was zijn verdediging. Vier andere senatoren waren ook bij Keating betrokken. Na de berisping heeft Cranston zich niet herkiesbaar gesteld, verder is er weinig veranderd aan het systeem.

Gouverneur Mario Cuomo gaf tijdens zijn voordracht van Clinton voor de conventie de Republikeinen geheel ten onrechte de schuld van het spaarbankschandaal. De Democraten zijn er ook zwaar bij betrokken en daarom hebben ze tot nog toe gezwegen over de miljarden dollars overheidskosten om de faillissementen te dekken.

Veel diensten voor de politieke conventies worden gedoneerd door bedrijven. General Motors zorgt voor transport, een telefoonbedrijf doneert de telefoons en de diensten.

Vlak voor een politieke conventie wedijveren de lobbyisten om het belangrijkste feest in New York. Alle Congresleden ontvangen honderden uitnodigingen. De meesten nemen bijna alle uitnodigingen aan en zien in New York wel waar ze heen gaan. Daar vangen ze wel op, tijdens welk feest de belangrijkste mensen verschijnen. De truc is om grote namen met andere grote namen aan te lokken. “Ja, meneer Foley, acteur Alan Alda komt ook” en “Dan kunt u eens praten met Foley, meneer Alda”. Zo ontstaat er al gauw een sociale hiërarchie.

Bij sommige feesten komen niet meer dan stafleden, beleidsspecialisten en journalisten, die chips eten en bier drinken. Bij andere wordt de politieke, zakelijke en sociale crème de la crème gefêteerd op champagne, oesters en gerookte zalm. En dat allemaal voor belangrijke zaken.