Sappige insekten

Meet the Applegates (The Applegates). Regie: Michael Lehmann. Met: Ed Begley Jr., Stockard Channing, Dabney Coleman, Cami Cooper, Bobby Jacoby. Uitgebracht op video door First Release.

Je zou Meet the Applegates het best een ecologische satire met horror-elementen kunnen noemen. Regisseur Michael Lehmann, die eerder de horrorfilm Heathers maakte en inmiddels doorgestoten is naar "mainstream'-Hollywood moet goed gekeken hebben naar de uitzinnigsmakeloze cultfilms van Paul Bartel (die even opduikt in een gastrol), toen hij het scenario van Meet the Applegates (1989) schreef.

Een bepaald type Zuidamerikaanse reuzenkakkerlak wordt verdreven uit het tropisch regenwoud. Het vermogen van deze dieren tot assimilatie is zo groot dat ze zich naar het model van een in het oerwoud gevonden leerboek over Dick en Jane, hun kinderen Sally en Johnny en de hond Spot, transformeren tot de leden van een gemiddeld Amerikaans gezin uit de jaren vijftig. In Median, Ohio bewonen de Applegates een smetteloze straat in een buitenwijk, zoals we die kennen uit de films van Steven Spielberg. De lokatie is niet toevallig: de insekten vormen een vijfde kolonne met de opdracht de in dat plaatsje gevestigde kerncentrale te saboteren; na een nucleaire catastrofe zullen immers alleen de kakkerlakken nog de aarde bevolken.

Twee gevaren bedreigen de infiltranten: een overbuurman die beroepsmatig ongedierte verdelgt en de zich snel aftekenende kloof tussen het modelgedrag van een Amerikaans gezin uit de jaren vijftig, en de minder rooskleurige werkelijkheid van de jaren tachtig. De Applegate-familie dondert in een groot aantal valkuilen, die de gezinsmoraal ook in Median, Ohio plegen te ondermijnen. Jane Applegate (verrukkelijk gespeeld door comédienne Stockard Channing, onder meer bekend als bendeleidster Rizzo in Grease) leert spoedig taarten bakken, maar valt ten prooi aan koopziekte. De onbegrensde mogelijkheden van plastic geld helpen haar over de teleurstellingen heen die Dicks ontrouw haar bezorgt. Aanvankelijk trok Dick (Ed Begley Jr.) zich, wanneer Jane weer eens hoofdpijn had, in pyjama terug op het toilet met sappige pin-ups van insekten in Scientific American, maar ten slotte bezwijkt hij toch voor de verleidingkunsten van zijn secretaresse. Ook dochterlief ontdekt als cheerleader de geneugten van seks met de menselijke soort; haar buurjongen komt te laat tot de conclusie dat sommige insekten bij het paren hun prooi in een cocon inspinnen. Zwanger van miljoenen eitjes gaat Sally in therapie en stapt achterop de motor bij haar lesbische groepsleidster. Bij het marihuana roken in de kelder krijgt zoon Johnny zijn voelsprieten terug en verpopt de plaatselijke dealers. Van de geheime missie komt weinig terecht, wanneer pa zijn baan kwijt raakt, alle meubels weggehaald zijn door de deurwaarder en de zolder vol ligt met slijmerige cocons gevuld met buurtgenoten.

De spectaculaire teloorgang van het Amerikaanse familie-ideaal is al in heel wat films op drastische wijze verbeeld. De insektengrap geeft er dit keer een bijzonder originele draai aan, met inbegrip van aardige trucages, onsmakelijk gekleurde sappen en talloze woordgrapjes over "bugs' en "beetles'. Lehmann filmde de ambiance van de Applegates, die zich uiteraard voortbewegen in een knalgele Volkswagenkever, met gevoel voor visuele humor: de art direction leefde zich uit in het verzinnen van mierzoete pastelkleurtjes en kunstmatig vormgegeven decorstukken. Onweerstaanbaar grappig zijn de eetscènes, waarin de Applegates met chocolade en stroop ontbijten. Ook verrotte groente gaat erin als koek. "Op koopjesjacht, buurvrouw?', krijgt Jane te horen, wanneer ze betrapt wordt op het plukken van een beurse bloemkool uit de vuilcontainer.

Meet the Applegates is misschien wat te buitenissig voor een normaal bioscooproulement, maar behalve voor video zou de film zeer geschikt zijn voor vertoning in nachtvoorstellingen.