Gedreven en agressief spel door Stalhouderij

Voorstelling: Me and My Friend van Gillian Plowman door Stalhouderij. Regie: Louise Dunne; spel: Roy Ward, Kamaran Abdalla, Jackie Carver, Wendelynne Heelis. Gezien: 12/7 Stalhouderijtheater Amsterdam. Nog te zien aldaar t/m 23/8.

Het zaaltje van de Stalhouderij in Amsterdam is piepklein maar de acteurs tetteren er niet minder hard om. Het aantal decibels moet genoeg zijn om de bewoners aan de overkant van de straat uit hun slaap te houden. Wanneer het volume iets afneemt en de conversatie even op een betrekkelijk normale toon wordt gevoerd, blijkt dat slechts een aanloop tot een nieuwe explosie, nog heviger dan de vorige. Als dit de manier is waarop ex-psychiatrische patiënten met elkaar communiceren, waarin onderscheiden ze zich dan van patiënten in een inrichting? Wie Me and My Friend van de Britse schrijfster Gillian Plowman heeft gezien moet concluderen dat dat onderscheid kennelijk tamelijk arbitrair is.

De twee mannen en twee vrouwen die Plowman ten tonele voert, worden geacht redelijk te kunnen functioneren in het dagelijks leven nadat ze om verschillende redenen een tijd waren opgenomen in een psychiatrische kliniek. Toch is al gauw duidelijk dat geen van hen in staat is de draad weer op te pakken. In het eerste bedrijf zijn we er getuige van hoe de mannen - Roy Ward en Kamaran Abdalla - elkaar opjutten om een baan te zoeken, maar beiden ontbreekt de moed om werkelijk iets te ondernemen. Net als de vrouwen in het tweede bedrijf - Wendelynne Heelis en Jackie Carver - zitten ze de hele dag op elkaars lip en weten ze steeds feilloos de zwakke plek van de ander te raken. Toch beseffen ze dat ze niet zonder elkaar kunnen en als de vier elkaar in het laatste bedrijf ontmoeten blijken hun gektes een band van vertrouwen te scheppen die de weg vrij maakt voor vriendschap en verliefdheid.

Me and My Friend vergt veel van de spelers, niet in de laatste plaats doordat de stemmingen van de personages zo veranderlijk zijn als het weer. Depressies en vrolijke momenten wisselen elkaar in onnavolgbaar tempo af, dat de acteurs daar schijnbaar weinig moeite mee hebben is bewonderenswaard. Vooral Roy Ward is op een indrukwekkende manier gespannen en nerveus. De onzekerheid die ook de anderen kwelt heeft in deze voorstelling geleid tot gedreven en soms zelfs agressief spel. Die harde toon heeft Louise Dunne iets te nadrukkelijk geregisseerd: het stuk zelf is schokkend genoeg en hoeft niet nog eens zwaar te worden aangezet.