Outplacement en financiële planning

Persoonlijke financiële planning is een methode die zich richt op psychologische, financiële en andere aspecten die invloed hebben op de eisen en wensen van een gezin of individu. In de analyse die een plan voorafgaat, kleedt de analist/planner zijn cliënt volledig uit en probeert zelfs diep in zijn binnenste te kijken om uit te vissen hoe hij/zij de toekomst ziet.

Na die financiële striptease moet de planner uit alle stukjes van de puzzel een nieuw en liefst mooier beeld leggen. Daarom lijkt hij meer op een duizendpoot dan op een specialist.

Wie in de V.S. geregistreerd wil staan als financiële planner, moet onder meer een examen afleggen dat vierenveertig gebieden van kennis en ervaring bestrijkt. Adviseurs, die niet zo veelzijdig zijn, bekijken de zaken nogal eens door hun eigen specialistische bril. Een vermogensbeheerder praat over risico (profiel) en rendement, de tussenpersonen in de verzekeringen stoppen gaten en kieren in de legpuzzel met polissen en een fiscalist zorgt dat de belasting geen cent te veel krijgt. Welke methode verdient de voorkeur?

Hoe benader je een gezin/persoon in zaken? Als een bedrijf dat alle bronnen en middelen met zorg en als één geheel beheert? Of vanuit opportunistische invalshoeken: vermogen, belasting, verzekeringen, testament, huwelijksvoorwaarden, pensioen of iets anders dat toevallig of noodgedwongen aan de orde is?

Het antwoord op die vraag hangt sterk af van de persoon op de operatietafel. Mensen die een huis willen kopen met hypotheek en spaarverzekering, praten niet graag over dood, testamenten, echtscheiding en invaliditeit. Een bezorgde adviseur/verkoper die daar over begint kan wel inpakken. Misschien is de benadering vanuit één aanleiding daarom niet goed. Eigenlijk moet je het breed en tijdig aanpakken. Maar hoe krijg je mensen aan zo'n APK, als het niet verplicht is? Dat weet niemand, want een ieder is immers verantwoordelijk voor zijn eigen zaken.

Benader je de persoonlijke zaken bedrijfsmatig, dan opent dat verrassende perspectieven. Kijk maar eens naar werk en inkomen als afzet, verkoop, omzet en winst. Dat werk is voor velen de belangrijkste bron van inkomsten en hèt middel om wensen in de toekomst te realiseren. Afgezien van de status en de leefstijl die het nu verschaft. Werk is dus een belangrijke financiële hoeksteen; de basis.

Toch komt het in de persoonlijke planning bijna nooit aan de orde. Analisten laten betrekking, vrij beroep of bedrijf, de bronnen van inkomsten, meestal buiten beschouwing. Het is een gegeven waar de cliënt maar zelf voor moet zorgen. De analist van een bedrijf daarentegen zal de bronnen juist wel onder de loep nemen. En zo hoort het. Ook in de persoonlijke planning.

Wat betekent zo'n constatering in de praktijk? Bij voorbeeld dit. Om de drie tot vijf jaar zal men zich moeten afvragen of werk of beroep nog wel voldoen aan de verwachtingen die jaren eerder zijn gemaakt. In een paar jaar kan er veel veranderen.

Luidt het antwoord na zo'n zelf-analyse ontkennend, dan moet je daar iets aan doen. Dat ligt voor de hand, maar veel mensen laten de zaken op hun beloop. En waarom? Er zijn verschillende redenen. Angst om te veranderen van bedrijf of functie binnen een onderneming. Gemakzucht. Onvoldoende zicht op de eigen kennis, vaardigheden en ervaring. Geen idee over de kansen op de arbeidsmarkt en hoe je een verandering aan moet pakken. Trouw aan de werkgever en collega's.

Kortom: er zijn duizend redenen te bedenken om niets te doen. Totdat het te laat is. Het bedrijf komt in moeilijkheden en gaat inkrimpen, mensen ontslaan, overplaatsen naar andere afdelingen, terugzetten. Een werknemer raakt uit de gratie bij zijn baas enzovoort. Een externe adviseur kan dan hulp bieden.

In veel gevallen is dat een outplacement bureau dat adviezen en diensten verleent om de werknemer in staat te stellen op zo kort mogelijke termijn een passende werkkring - meestal bij een ander bedrijf - te vinden.

De dolende werknemer wordt door deskundigen begeleid in een persoonlijke analyse, een analyse van de arbeidsmarkt en in het solliciteren. Daarnaast beschikt de kandidaat in het bureau zelf over werkruimte, secretaresses, alle informatie en andere deskundigen naast zijn loopbaan-adviseur. Essentieel is dat de kandidaat zelf verantwoordelijk is en blijft voor zijn eigen (beroeps)leven. De werkgever betaalt als regel de kosten voor deze steun.

Zo ziet drs F.J.M. Claessens, oprichter van het gelijknamige bureau, outplacement. Een dankbare kandidaat schreef ooit in zijn gastenboek: “Het is jammer dat je pas kennismaakt met outplacement als je noodgedwongen op zoek bent naar een andere baan. Iedereen zou dit minstens één keer in zijn leven moeten meemaken.”

(wordt vervolgd)