Kolderieke show over hofintriges iets te lang

Voorstelling: Florence Florence and the Taking of Liberties, door The London Small Theatre Company o.l.v. Fiona Laird. Spelers: Rachel Spriggs, Fiona Laird, Jonathan Williams, Antony James en Nick Smith. Gezien: 9/7 in Theater Festige, Amsterdam-Buitenveldert. Aldaar t/m 26/7.

De koningin - om een indruk te geven - is een nuf met de intonatie van een verwend kind, een rijbroek, een kroon op haar jockeypet, een scepter in de hand en een handtasje met het wapen van de monarchie in goud. Haar vileine zwager, de hertog die uit is op de troon, oogt alsof hij zojuist aan de Franse revolutie is ontsnapt en wordt gespeeld volgens negentiende-eeuwse toneelspelersvoorschriften. De premier loopt rond in het iets te krappe lichtroze van een Afrikaanse dictator, terwijl de cartooneske oppositieleider een oversized lawaaikostuum draagt. En dat zijn nog maar vier van de veertien personages die in Florence Florence and the Taking of Liberties hun satirische sprookje opvoeren.

The London Small Theatre Company, eerder in Nederland met burleske voorstellingen als Beyond belief en Clouds, bestaat uit vijf acteurs die in razende vaart een veelvoud aan rollen spelen zonder dat de logica van de handeling eronder lijdt. Hun shows, opgeluisterd met welluidende zang, ontlenen elementen aan beproefde Britse variété-genres: de kolder, de gechargeerde voordracht, het romantische intermezzo, de omslachtige verteltrant en de uitbundige verkleedpartijen. Maar aan die oude stijlmiddelen worden nieuwe toegevoegd, zoals de onbekommerde anachronismen en de songs, die het ene moment van Gilbert & Sullivan lijken te komen en het volgende van Lloyd Webber.

Florence Florence vertelt in bloemrijke bewoordingen een verhaal over hof-intriges en politiek bedrog. Het wemelt van malligheid en verrassende vormvondsten; het zou alleen nog veel vermakelijker zijn als de auteurs (Fiona Laird en Nick Smith) de nu drie uur durende voorstelling met een half uur hadden bekort. Dat had makkelijk gekund, want veel van de plotwendingen worden meer dan eens uitgelegd. “Yes allright, point taken,” zegt de hofdignitaris in het begin, “point very much taken!” Die woorden waren me jammer genoeg iets te vaak uit het hart gegrepen.