Zaligverklaring van Johannes XXIII

Wat is het rooms-katholicisme toch een kinderachtige godsdienst!

Het Vaticaan is bezig, lees ik in de krant, vier contemporaine Pausen heilig te verklaren. Het betreft Paulus VI, Pius XII, Pius IX en Johannes XXIII. Het verst gevorderd is Pius IX waarvan bewezen is dat hij over een "heldhaftige deugdzaamheid' beschikte. Ook Johannes XXIII is een aardig eind op streek. Er is echter één probleem; men wordt, paus of niet, niet zalig voordat is bewezen dat je bij leven en welzijn een wonder hebt verricht. Dus stropen nu de agenten van het Vaticaan heel Italië af op zoek naar oude vrouwtjes die bereid zijn om onder ede te verklaren dat Johannes XXIII hen, op een zonovergoten namiddag in juli 1962, door energiek bidden, van hun overtollig lendewater heeft afgeholpen.

Nu was die Johannes XXIII, geloof ik, wel een aardige vent, in elk geval heel wat geschikter dan die bloedeloze getabberde griezels die hem zijn voorafgegaan. Zijn postume promotie zij hem dus gegund. Niettemin, een volwassen manier om met iemands ziel en zaligheid om te gaan is het niet, lijkt mij.

Ik kocht laatst op het Waterlooplein een exemplaar van de Catechismus der Nederlandse Bisdommen, een boekje waarin precies staat waaraan je je, als gelovige, te houden hebt. Je gelooft, als ongelovige, je ogen niet.

Vraag: Hoe is de Heilige Geest op het Pinksterfeest neergedaald?

Antwoord: De Heilige Geest is op het Pinksterfeest neergedaald in de gedaante van vurige tongen.

Vraag: Waardoor is de H. Kerk in de geloofsleer en zedenleer onfeilbaar? Antwoord: De H. Kerk is in de geloofsleer en zedenleer onfeilbaar door de bijzondere bijstand van de Heilige Geest.

Vraag: Hoe is Jezus ten hemel opgestegen? Antwoord: Jezus is door eigen macht ten hemel opgestegen in het bijzijn van zijn Apostelen en vele leerlingen.

Vraag: Wie is de moeder van Jezus? Antwoord: De moeder van Jezus is de H. Maagd Maria.

Vraag: Is Maria werkelijk de moeder van God? Antwoord: Maria is werkelijk de moeder van God, want haar zoon Jezus is werkelijk God.

Maria is de moeder van God, want Jezus is God en God is de zoon van Maria. Het is een proeve van christendialectiek die doet denken aan de christelijke vakbondsleider die eens, in antwoord op de vraag naar het bestaansrecht van de christelijke vakbeweging, zei: “De relatie tussen geloof en arbeid is duidelijk. Want anders was er geen christelijke vakbeweging.”

Je mag niks van de Catechismus. Je mag het leven van je naaste verkorten noch verbitteren, je mag je niet overgeven aan "de uitwendige zonden der onkuisheid', je mag niet gemengd huwen en je mag niet ongemengd scheiden. Want: “Het Huwelijk wordt door de dood ontbonden; de echtscheiding voor de Burgerlijke Wet ontbindt dus het Huwelijk niet.” Behalve als je prinses Caroline van Monaco bent en van je zuipende, snuivende en rondhoererende echtgenoot afwil. Dan komen de kerkelijke rechters na een "nauwgezet onderzoek' tot de ontdekking dat het jawoord eigenlijk geen jawoord en het huwelijk dus eigenlijk geen huwelijk is geweest, en het huwelijk niet hoeft te worden ontbonden omdat het eigenlijk nooit is voltrokken.

Voor nadere inlichtingen over deze transactie wende men zich tot de Banco di Spirito Sancto, de thuisbankier van het Vaticaan.

Bij God en Zijn getabberde Dienaren is niets onmogelijk. Het is een wonderlijke religie, in de letterlijke betekenis des Woords. Wit is zwart en zwart verandert moeiteloos in wit. Er wordt over water gewandeld, dat vervolgens in wijn verandert. Tegen de intellectuele annexatiedrift der roomsen is geen redelijk argument bestand. Is Schopenhauers atheïsme in diepste wezen geen plaatsvervangende godsvrucht? Is Nietzsches "haat tegen Christus' in diepste wezen geen "verlangen naar Christus?'

Nee, voor iemand die er prijs op stelt zijn hersenen te gebruiken is geen plaats, niet in de r.k. kerk en niet in de schaduw van de r.k. kerk. Het weekblad Der Spiegel interviewde onlangs de katholieke theoloog Eugen Drewermann. Bij de minste of geringste windstoot tuimelen bij de man de kruisbeelden van de muur, dus op zijn geloofsijver valt niets aan te merken. Anders dan op zijn werkelijk revolutionaire standpunten over Jezus' maagdelijke geboorte (onzin), Zijn genezing der lammen (autosuggestie), het opwekken der doden (een sprookje) en het op wonderbaarlijke wijze vermenigvuldigen der broden (een literaire metafoor). Verstandige taal, zou je denken - het Vaticaan is echter al bezig aan de brandstapel te timmeren. “Je kunt de grootste theologische onzin vertellen”, zei Drewermann. “Je kunt als priester met een vrouw samenleven, althans zolang dat geen schandaal veroorzaakt. Je kunt je priesterlijke arbeid zo pedant, zo zielloos interpreteren als je wilt. Dit alles en nog veel meer is gepermitteerd. Maar als je de macht van de kerk in gevaar brengt, dan kost dit je priesterlijke boord.”

En zulks geschiedde.

Men kent het antwoord op het rooms-katholicisme. Het is het sobere, abstracte, minder decoratieve, maar aanmerkelijk rationelere protestantisme. Waarin zich niettemin in de jaren twintig een complete kerkscheuring voltrok na een verhitte discussie over de vraag of de Slang, bungelende uit de Boom der Kennis van Goed en Kwaad, al dan niet met gearticuleerde stem had gesproken. Waarin zich in de jaren veertig een tweede kerkscheuring voltrok na een godsdiensttwist rond schijnproblemen als de Wedergeboorte en het Zaad des Verbonds. En waar zich thans, op dit moment, een hele discussie voltrekt over de vraag of er al dan niet engelen bestaan, het een en ander nota bene onder leiding van een radiopastor van de vooruitstrevende IKON. Hij weet zeker van wel; zij staan namelijk elke nacht aan zijn voeteneind. Is Maria, moeder van God, wellicht óók een engel geweest? Jazeker, zegt de IKON-pastor met grote stelligheid. Werkelijk, soms denk ik wel eens dat het christendom een te serieuze zaak is om aan de christenen over te laten.