Maaswater al tien jaar onverminderd vies en ongezond

Het Maaswater is over het hele stroomgebied van 900 kilometer al tien jaar onverminderd vies en ongezond.

Speciale probleemstoffen zijn chloride, cadmium en bestrijdingsmiddelen. De laksheid van politiek en overheid om de vervuilers aan te pakken brengt de drinkwatervoorziening van vijf miljoen mensen in gevaar en maakt die nodeloos duur. Bovendien bedreigt de vervuiling het leven in de rivier zelf, evenals dat in de Biesbosch en in de Noordzee. Dat stelden de samenwerkende Rijn- en Maaswaterleidingbedrijven (Riwa) bij de presentatie van de resultaten van hun jongste meetcampagne Maas '91, uitgevoerd op 23 en 24 september vorig jaar.

Naast chemische lozingen vraagt volgens de Riwa vooral de vervuiling met menselijke uitwerpselen dringend om sanering. Nabij alle grote steden langs de Maas en de zijrivier Sambre zijn in het rivierwater hoge aantallen faecale bacterien gemeten. Zelfs de Salmonellabacterie is aangetroffen. Dit alles is een direct gevolg van ongezuiverde lozing van "huishoudelijk afvalwater' (riolen).

Met perspex waterhappers en roestvrij stalen emmers werd de Maas vanaf bruggen of oevers bemonsterd op 16 plaatsen tussen het Franse Remilly en het Nederlandse Keizersveer. Verder werden monsters genomen in de Sambre op zes lokaties tussen de Frans-Belgische grens en in 13 andere zijrivieren nabij hun monding in de Maas. Met medewerking van 14 Belgische, Duitse en Nederlandse laboratoria werden de watermonsters op honderden stoffen geanalyseerd, waaronder anorganische en organische microverontreinigingen, eutrofierende stoffen (die algenbloei veroorzaken) en bacteriologische verontreinigingen. Speciaal bij lage waterstanden, zoals die bij deze regenrivier minstens 100 dagen per jaar vooral in de nazomer en in de herfst voorkomen, tikken de lozingen voor de drinkwatervoorziening nogal aan.

Inmiddels zijn allerlei nieuwe analysemethoden beschikbaar gekomen voor organische microverontreinigingen, waaronder bestrijdingsmiddelen en weekmakers, die bij de produktie van kunststoffen worden gebruikt. Dit zijn natuurvreemde stoffen, die met een natuurlijke zuivering niet of nauwelijks te verwijderen zijn. Daarom zouden ze volgens de Riwa nooit in het oppervlaktewater terecht mogen komen.

De kwaliteit in het Nederlandse trajekt, tussen Eijsden en Borgharen, wordt sterk bepaald door de bovenstroom, maar ook Nederlandse vervuilers dragen hun steentje bij. Bij Maastricht was de invloed van huishoudelijke lozingen goed merkbaar. Nabij Borgharen werden verhoogde concentraties PAK's aangetroffen waarvan de bron onbekend is.

Niet bekend