Onze fouten

Glecksteinhütte, 2317 m. We zien een ernstige, getaande man uit Grindelwald zelf, even in de veertig, employé bij 't spoor. Hij werkt aan zijn conditie, zal binnenkort de Wetterhorn beklimmen. Vorig jaar op de Mönch getroffen door de bliksem. Eén enkele flits en die ging van zijn helm naar zijn pickel.

Toeval? Nee, geen toeval. Een tot het uiterste geladen wolk en daar klimt een van boven tot onder met ijzer behangen groepje mannen doorheen, dan vráág je bijna om zoiets. In elk geval was de aansluitende beklimming van de Jungfrau toen afgelast.

Pech gehad? Geluk gehad, zou hij eerder zeggen. Voor hetzelfde geld sla je finaal uit de wand en sleur je je hele touwgroep mee en hoe een gevallen touwgroep er uitziet, dat is met geen pen te beschrijven.

En toch straks de Wetterhorn? Jazeker, want dat op de Mönch, dat was een fout geweest, die wolk had zo'n eigenaardige kleur gehad, die hadden ze moeten vermijden, daar hadden ze van geleerd.

Ach, zo zit dat: we leren van onze fouten, zodat we de moed niet verliezen om nieuwe te maken.

Zonovergoten toppen om ons heen. De eindeloze schittering van gletsjers, waarvan op gezette tijden stukken afbreken, die met zwiepende donderslagen in de diepte storten. Rekel kijkt daarbij gespannen toe. Die denkt eindelijk iets te begrijpen van onweer.