Joan Collins heeft meer te bieden dan alleen "soap'

Joan Collins, een ster apart, Ned.2, 23.22-23.51u.

Joan Collins heeft méér in huis dan de eendimensionale Dynasty-feeks Alexis - en nu die serie haar wereldfaam heeft gebracht, bevindt ze zich in de machtspositie om dat te laten zien. Haar naam staat dan ook niet alleen als hoofdrolspeelster, maar ook als executive producer vermeld op de titelrol van de achtdelige reeks Tonight at 8.30, vorig jaar door de BBC uitgezonden en vanaf vanavond bij de VARA te zien onder de commerciëlere titel Joan Collins, een ster apart.

Het lijkt lang geleden dat de nu 59-jarige actrice in de b-sector in haar levensonderhoud voorzag door routineus in potsierlijk slechte sexfilmpjes op te treden. De serie waartoe ze zelf het initiatief nam, bestaat uit eenakters van Noel Coward en brengt haar derhalve in de wereld van de betere kringen, die Coward als geen ander in al haar nuffige chic kon portretteren. Omringd door de beste komedie-spelers uit het Britse acteursarsenaal, speelde Joan Collins in diverse schakeringen steeds dezelfde rol: het upperclass-vrouwtje, dat weinig anders aan het hoofd heeft dan welsprekendheid, goede manieren, haar reputatie en de laatste vileine roddels uit het circuit. Zoals de echtgenoot in de eerste aflevering, Ways and means, het enigszins verongelijkt (en bijna onvertaalbaar) zegt: “Ja, maar wij zijn opgevoed om ons vriendelijk en plezierig te gedragen - toch niet om enig talent te hebben?”

In die eerste eenakter speelt Coward de anecdote uit van een Engels echtpaar met een villa in Cannes, dat aan de grond zit en niet weet hoe de treinkaartjes naar de volgende bestemming te betalen. Wie suggereert dat ze dan maar tweede klas moeten reizen, begrijpt het probleem niet. Tweede klas? Daar kan vanzelfsprekend geen sprake van zijn. Gekleed in een criante pyama van groenblauwe zijde toont Joan Collins zich een comédienne, die vaardig raad weet met zo'n geagiteerd type. Haar echtgenoot en de kakkineuze kennissen, die af en toe binnenvallen (Good morning everybody! I'm suicidal!), zijn evenzeer het aanzien waard.

Het zijn eloquent geschreven en op de juiste toonhoogte gespeelde niemendalletjes, niets meer, maar ook niets minder. Het valt goed te begrijpen dat Joan Collins daarmee goede sier wilde maken.