Steffi Graf heeft geen kind aan mentaal gesloopte opponente; Seles kan niet zonder gekreun

LONDEN, 6 JULI. Ondanks het briljante spel waarmee ze zaterdag met succes op Wimbledon haar titel verdedigde bleef Steffi Graf achter met de vraag of het haar ook zo gemakkelijk zou zijn afgegaan wanneer ze tegen een mentaal onbeschadigde Monica Seles had gespeeld. Als was het een vorm van respect voor de Duitse, die een prachtige partij speelde en het voordeel van haar grotere atletische vermogen op het Londense gras meesterlijk uitbuitte, werd achteraf de neiging onderdrukt om ook maar iets af te doen aan al dat fraais. Het was haar ondergrond, het was haar spel en haar overwinning.

Terwijl er zoveel reden was om in de kantlijn van haar vierde Wimbledontitel een paar grote vraagtekens te zetten. Niet bij haar optreden, wel bij dat van de verliezende finaliste. Want de 6-2, 6-1 tegen 's werelds nummer één was ongewoon royaal. In 58 minuten, de op één na kortste finale uit de Wimbledon-geschiedenis, al was er door vier regenpauzes vijf uur en 21 minuten voor nodig om dat einde te bereiken.

Om de tijd van de lange onderbrekingen te doden werkte Seles zich door de fanmail. En bijna alle briefschrijvers maanden haar zich niets aan te trekken van de publicitaire opwinding over haar gekreun op de tennisbaan, de protesten van de collega-speelsters naast zich neer te leggen. Met dat leesvoer werd ze op de momenten dat ze haar concentratie moest vasthouden geconfronteerd met het onderwerp dat haar aandacht de afgelopen twee weken in Londen juist zo had opgeëist. De onophoudelijke druk van de bijzaak, die onder invloed van de media tot een hoofdzaak was gemaakt, moet haar geestelijk gesloopt hebben. Ze mag dan al vijf van de zes Grand-Slamtoernooien, waarvan ze de finale haalde hebben gewonnen, en vele miljoenen op de bank hebben, ze is pas achtien en de grens van het incasseringsvermogen is snel bereikt.

Een vertrouweling van de familie Seles repte van een samenzwering die gesmeed zou zijn in de kleedkamer van de vrouwen, de Servische deed er alles aan de omvang van de affaire te minimaliseren. “Ik heb nooit gewonnen omdat ik kreun en ik heb vandaag niet verloren omdat ik het niet deed. En zelfs als ik het wel gedaan had zou het niet zo'n hoofdzaak geweest moeten zijn als nu.”

Waarom ze had besloten om uitgerekend in de Wimbledonfinale haar periode van geluidloosheid te starten bleef in het vage. “Ik dacht: ik moet ergens mee beginnen en waarom zou ik het dan niet hier doen?” Het valt moeilijk te geloven dat ze zich niet heeft gerealiseerd hoe het haar spel zou beïnvloeden. Het kreunende geluid dat ze nu al jaren maakt vormt een twee-eenheid met haar slagen. Het ene kan (nog) niet zonder het ander. Het was alsof de slagen minder snelheid hadden, alsof die kreet onontbeerlijk is om meer kracht te ontwikkelen. In elk geval was het moment ongelukkig gekozen. Een finale is er niet om te experimenteren.

Nu was Seles niet de enige die door de sensatiepers op de hielen werd gezeten. Graf heeft er in eigen land al jaren mee te maken en werd in Londen onophoudelijk beloerd door fotografen die elk mannelijk gezelschap van de Duitse vereeuwigd. Omdat haar verblijfplaats openbaar was gemaakt werd ze geconfronteerd met een horde belangstellenden, die 's nachts in de tuin van haar logeeradres bivakkeerden. Maar ze is vier jaar ouder dan haar tegenstandster, speelde haar zeventiende Grand-Slamfinale en weet er beter mee om te gaan.

Het belangrijkste was toch wel dat ze een vervelende periode met blessures en privéproblemen te boven is gekomen, het spelplezier terug heeft, de indrukwekkende sportvrouw van enkele jaren terug is. Voor Seles was er eenvoudigweg geen eer te behalen waardoor het treffen geen schim was van de eindstrijd een maand geleden in Parijs. Het enige spetterende aan de finale was de regen.