Olympiërs met 'n bierbuikje

NIEUWEGEIN, 6 JULI. Het is pasdag voor de Nederlandse Olympiërs in het Nationale Badmintoncentrum in Nieuwegein. Buiten op de parkeerplaats wemelt het van de olympische Audi's, binnen in de grote hal staan onder anderen Erik de Bruin en Arnold Vanderlijde in hun onderbroek en kijken of de kleding voor Barcelona goed zit. “Krijg ik hier nog bretels of een elastiek voor”, roept discuswerper De Bruin nors terwijl hij demonstratief zijn te wijde trainingsbroek ophijst.

Vanaf tien uur 's ochtends staan in Nieuwegein een paar honderd koffers met inhoud op de sporters en begeleiders te wachten. Hij of zij die zich bij de balie meldt krijgt een volgnummer. Wie aan de beurt is zoekt de koffer met zijn naam erop en moet zich bij één van de tafels aan de andere kant van de zaal melden. Daar wordt "doorgepast'. Weken geleden zijn van iedereen al de maten genoteerd. Wat desondanks echt niet past wordt omgeruild. Bij een iets te lange broek krijgt men het advies 'm maar een beetje op te trekken of op te rollen. Het tafereel heeft iets weg van een nieuwe lichting in militaire dienst.

De meeste sporters zijn goed geluimd. “Dit is toch een speciaal moment. Het geeft je het idee weer een stap dichter bij Barcelona te komen”, aldus bokser Vanderlijde, voor de derde keer olympisch deelnemer. Alle kleren uit zijn koffer zitten hem vrij ruim. Hij is na een loodzwaar trainingskamp in Duitsland optimaal afgetraind. Lang niet iedereen van de ploeg voor Barcelona blijkt zo atletisch gebouwd. Bij het passen zijn een paar flinke bierbuiken zichtbaar en niet alleen bij begeleiders. Toch zorgt de wel gespierde judoka Dennis Raven voor de grootste problemen. “Zijn bovenkast is te breed”, legt Nicolette Wuring, die namens Eurofashion de leiding heeft, uit. Voor hem en een aantal officials moesten er apart kleren worden gemaakt.

De standaarduitrusting van de Nederlandse olympiër bevat naast de gebruikelijke sport- en nette kledij onder meer een zomerhoedje, een haar- en polsband en een parasol. De totale inkoopwaarde bedraagt 1800 gulden, in de winkel zou er al gauw 3000 gulden voor moeten worden betalen. Natuurlijk wordt er hier en daar geklaagd over bepaalde attributen uit de koffer. “Dit draag ik dus niet, daaag.” Het hoort erbij. Nicolette Wuring reageert er niet op. “Ik hoop dat ze de spullen leuk vinden en dat ze zich er prettig in voelen. Verder kan ik er niets meer aan veranderen.” Vier jaar geleden in Seoul won de Nederlandse ploeg een prijs voor de kleding.

De hele dag druppelen er olympiërs binnen. Meestal in groepjes. De judoka's hebben voor het passen nog even getraind in Nieuwegein. De boksers doen het erna. Vele gezichten komen niet echt bekend voor. Ook NOC-voorzitter Wouter Huibregtsen kent niet iedereen bij naam. “Daarom ben ik er ook voor om in de toekomst de namen van de sportmensen op de olympische auto's te zetten.” Hij kijkt geamuseerd toe hoe de sporters hun koffers uitpakken. “Het is voor sommigen net Sinterklaas, hè.”

Een moeder meldt zich aan de balie en zegt “de spulletjes” van haar dochter te komen halen. Niet iedereen kan zelf komen. Want de voorbereiding gaat zo vlak voor de start van de Spelen natuurlijk gewoon door. Manager Marieke van Doorn laat alle koffers van de hockeysters inladen. 's Middags staat er een wedstrijd tegen Canada op het programma. De zwemploeg verblijft in Spanje, de volleyballers in Italië, de ruiters in Aken en de atleten hebben in Helmond hun NK. Zij kunnen de spullen deze week ophalen of krijgen ze snel opgestuurd. De tijd dringt.