Italiaanse kronieken 4

Toen Elia een document moest halen bij het bevolkingsregister van haar woonplaats Carrara, deed ze bij toeval een verbazingwekkende ontdekking. Haar alleenstaande broer Angelo, die nooit een stap buiten Carrara deed, was volgens het bevolkingsregister honderden kilometers verderop in Napels getrouwd met ene Anna en was ook vader van een zoon.

Woedend was de 52-jarige Elia omdat haar vier jaar oudere broer zo'n belangrijk deel van zijn leven voor haar geheim had gehouden. Maar ze was ook razend nieuwsgierig naar de Napolitaanse kant van Angelo. Daarom stelde ze een gesprek met haar broer nog even uit en begon ze eerst een eigen onderzoek.

Angelo, die al vele jaren van een invaliditeitsuitkering leefde, bleek in het Napolitaanse handelsregister ingeschreven te staan als eigenaar van een handel in marmer. Elia reisde naar Napels om die marmerhandel met eigen ogen te zien.

Terug in Carrara riep ze verontwaardigd dat het allemaal een schandaal was. Maar Angelo kalmeerde haar en vertelde dat er niets van klopte en dat hij een heel ander geheim had.

Vier jaar eerder was hij hevig verliefd geworden op een vrouw en wilde snel met haar trouwen. Hij ging voor de benodigde documenten naar het bevolkingsregister en ontdekte daar dat hij als gehuwd stond ingeschreven. Hij raakte zo overstuur dat hij aan zichzelf ging twijfelen. Hij vertelde zijn geliefde dat het huwelijk niet doorging en zweeg verder over deze zaak als het graf.

Elia reageerde opnieuw verontwaardigd. Wie probeerde het leven van Angelo te vergallen? Ze sprak erover met haar oudste broer, de 59-jarige Elmo. Die bekende dat hij de schuld was van alles. Hij was niet alleen in 1962 in Carrara getrouwd, maar ook in 1974 in Napels, waarbij hij de naam van zijn broer Angelo had gebruikt. Elia werd toen zo woedend op Elmo, dat zij naar de carabinieri ging en haar broer aanklaagde wegens bigamie. Elmo kreeg spoedig daarna een oproep voor een verhoor. Hij bekende dat hij al achttien jaar de echtgenoot van twee vrouwen was.

Hij was gehuwd met Enrica, vader van drie kinderen, en moest als handelaar in marmer regelmatig voor zaken naar Napels. In Napels kreeg hij een relatie met Anna, aan wie hij vertelde dat hij vrijgezel was. Toen raakte Anna zwanger en wilde met hem trouwen. Hij bekende Anna dat hij al getrouwd was, maar zei dat hij toch nog een huwelijk kon aangaan. Als identiteitsbewijs voor dat Napolitaanse huwelijk gebruikte Elmo een rijbewijs van zijn broer Angelo, waarop hij zijn eigen foto had bevestigd.

Elmo vertelde de carabinieri dat hij op Angelo's naam een firma in Napels was begonnen. Een deel van de week woonde en werkte hij als Elmo in Carrara en een deel van de week woonde en werkte hij onder de naam Angelo in Napels.

De carabinieri moesten Elmo's verhaal controleren. Ze hoorden daarvoor de eerste vrouw van Elmo, Enrica, die vertelde dat zij vanaf het begin geweten had van het tweede huwelijk van haar man, maar dat zij nooit over de bigamie had durven praten. Elmo zei dat hij dit niet geloofde.

Nog gecompliceerder werd het toen de carabinieri in Napels bij Anna kwamen. Ze zei dat haar man Angelo heette. Toen haar foto's van Elmo en Angelo werden getoond, wees zij zonder aarzelen Angelo aan als haar man.

Een verhoor van Angelo stelden de carabinieri uit omdat zijn zuster Elia had gemeld dat hij zwaar overspannen was. Elia had Angelo's verzorging op zich genomen omdat zij niet uitsloot dat hij haar op een intiem ogenblik een nieuwe onthulling zou kunnen doen.

Illustratie Peter Vos