"Carmina' doet stadion dreunen als disco

Voorstelling: Carmina Burana van C. Orff door het Moravisch Filharmonisch Orkest en div. koren o.l.v. Jan Verbogt m.m.v. Anne Marie Kremer (sopraan), Ivan Kusnjer (bariton) en Vladimir Dolezal (tenor). Decorontwerp: André Schutte; lichtontwerp: Joost de Beij. Gezien: 4/7 PSV-stadion Eindhoven.

Michael Jackson begint de voorstellingen van zijn Dangerous-tournee met een stukje Carmina Burana en daarin werd hij al door veel collegae voorgegaan. Pop- en houseversies werden eerder dit jaar verboden door de weduwe van de tien jaar geleden overleden Carl Orff, die zelf in 1937 overigens niet meer deed dan delen van de middeleeuwse Latijnse liederencyclus bewerken en instrumenteren. Maar met de hartelijke instemming van de weduwe Orff werden zaterdag- en zondagavond in het Eindhovense PSV-stadion massaal bezochte uitvoeringen van de Carmina Burana gegeven waarbij een lichtinstallatie van 950.000 Watt nog meer dan vijf keer zoveel vermogen produceerde dan de 160.000 Watt die Jackson gebruikt. Verder was er nog een adequate geluidsinstallatie, zodat het in het stadion in de Nederlandse licht- en lawaaistad dan ook dreunde als in een discotheek.

Het was de bedoeling recht te doen aan de complete ondertitel die Orff gaf aan zijn bewerking: wereldlijke gezangen voor koor en solisten met begeleiding van beelden. Die Bilder die Orff wenste - imaginibus magicis in het zoveel beeldender Latijn - bestonden hier uit decor op het veld en een variëteit aan zoeklichten, spots, diaprojectoren en lichtkannonen in allerlei kleuren. Op het veld lagen witte stroken op willekeurige wijze, zonder symmetrie of symboliek. Verder waren er drie tentjes en veel staketsels en boven het orkest stond een reusachtige videowall.

Aan het geheel bleek nauwelijks enige zin te ontdekken. Op de videowall draaide bij O Fortuna het rad van fortuin, soms zag men er wazige kleurbeelden of een van de solisten. De tentjes en stroken werden dan weer eens rood of groen of paars aangelicht, de diaprojecties stelden weinig voor en dat er bijna een miljoen Watt licht werd gebruikt zag men er absoluut niet aan af. Het was alsof men een drie-dimensionale maar verder volstrekt statische videoclip van 70 minuten zag. Verreweg het meest opwindend waren een paar eenvoudige vuurwerkpijlen, die vlak voor het slot werden afgestoken.

De duurste plaatsen bevonden zich op de hooggelegen bussiness-tribune, waar men far from the maddening crowd vanachter een dikke glaswand neerkeek op deze visueel naïeve voorstelling. Hier moest men het ook doen met een aparte en nogal kinderachtige geluidsinstallatie. Alleen het geluid in het stadion maakte indruk en de uitvoering door een Moravisch orkest en vijfhonderd zangers was onder de omstandigheden heel redelijk. Maar de beloofde stevige swingende uitvoering met hamerende ritmiek in hoog tempo bleef uit. Dirigent Jan Verbogt kwam met een zeer conventionele interpretatie, veelal zelfs nogal langzaam en sloom. Het publiek was enthousiast.