Bergen goud voor Nederland

Bergen goud gaan we straks in Barcelona winnen. Dat kan niet anders. Wie in de laatste weken voor de start van de Olympische Spelen goed presteert is, in onze ogen, een zekere winnaar. Dus de oogst van de afgelopen dagen: ruiter Jos Lansink en het paard Egano (eerste in Aken) goud; atlete Ellen van Langen (beste seizoentijd op de 800 meter) goud; de Nederlandse mannenvolleybalploeg (3-2 tegen Italië) goud.

Daarbij gerekend de gouden medailles die we al min of meer binnen hadden (Leontien van Moorsel, Ingrid Haringa, Rienks/Zwolle, Arnold Vanderlijde, Irene de Kok, Erik de Bruin - ziek of niet ziek - , de hockeyvrouwen en ongetwijfeld ook nog één van de vele zeilers) gaan we dus een recordaantal medailles halen in Barcelona. Fantastisch. Bij de Spelen in eigen land, Amsterdam 1928, reikten we tot zes eerste plaatsen. Maar zes.

In Barcelona zijn het er minstens tien, maar als het een beetje meezit gaan we nog de concurrentie aan met grootmachten als de Verenigde Staten, Duitsland en China. Want we hebben ook nog Anky van Grunsven, Bettine Vriesekoop, Eline Coene, Hennie Dompeling, de hockeymannen, de estafette-zwemsters en nog meer goede boksers, judoka's, roeiers en zeilers.

We hebben goudkoorts, want zo zitten we in elkaar. We zijn een overkritisch volk. Bijna niets is goed. Niets deugt. Totdat het even echt goed gaat. Dan kan het niet meer stuk. Dan wordt het goud. Wat het ene moment niets was kan het andere moment alles zijn. Afgelopen vrijdag vonden we na het debacle van Aken dat onze paarden maar niet naar Barcelona moesten worden vervoerd omdat ze daar niet eens over een pakje boter zouden springen. Vandaag zijn we door de fantastische Lansink en zijn even goede knol ineens dé favoriet voor het goud.

Goud of niets, zo denken we. Helaas is niet alleen het gewone volk zo. Ook de sporters hebben het soms. Denk alleen maar aan Nederland-Denemarken bij het EK voetbal. De voetballers hadden in gedachte de cup al in handen. En toen ging het mis. Lang treurden we er trouwens niet over. Een bosje bloemen op Schiphol, volgende keer beter en dat was het. Want zo zitten we óók in elkaar.

Laten we straks toch alsjeblieft dolgelukkig zijn als Nederland met drie gouden plakken terugkomt uit Barcelona. Dat is er één meer dan vier jaar geleden en ruim voldoende voor zo'n piepklein land.