Voormalig RAF-lid Folkerts is een principiële terrorist

Afscheid van de R.A.F.? Ned.3, 22.07-22.37u.

Een starre blik, ogen die zijn weggezonken in holle kassen, een strakke mond waarvan de hoeken naar beneden wijzen. Knut Folkerts oogt als het toonbeeld van een fanaticus, al hebben de vele hongerstakingen ook hun tol geëist.

Tijdens het interview met de terrorist van de Rote Armee Fraktion, dat het Humanistisch Verbond vanavond uitzendt, toont Folkerts geen spoor van berouw: “Dat woord zegt me niets”. Terwijl berouw toch zou lonen: de Duitse minister van justitie Klaus Kinkel voert een "verzoeningspolitiek'. Spijtoptanten van de RAF komen in aanmerking voor amnestie.

Sinds 1977 zit Folkerts, lid van de tweede generatie RAF-terroristen, achter de tralies. Bij zijn arrestatie in Utrecht doodde hij een rechercheur: “Ik heb de confrontatie niet gezocht. We werden in een hinderlaag gelokt.” Na zijn uitlevering naar het toenmalige West-Duitsland kreeg hij levenslang voor zijn betrokkenheid bij de moord op Duitse procureur-generaal Siegfried Buback.

Folkerts voelt zich nog steeds onderdeel van de RAF. Tijdens het gesprek antwoord hij niet met "ik', maar met "wij'. “Ik spreek als collectief individu.” Zijn eenzame strijd is zinvol, zo denkt hij. Anders had hij allang zelfmoord gepleegd. In periodes van depressie voelt hij de aanwezigheid van guerrillaheld Che Guevara.

De meest recente aanslagen van de RAF op bankier Herrhausen (1989) en Treuhand-voorzitter Rohwedder (1991) noemt Folkerts legitieme acties. De staat had eerder moeten afzien van zijn vernietigingspolitiek tegen de RAF. Ook onderschrijft hij het RAF-manifest van april, waarin de gewapende strijd voorlopig wordt afgezworen. Maar onder voorwaarden: mocht de staat terugkeren tot de "vernietigingspolitiek', dan wordt de strijd hervat.

Dat is niet de berouwvolle toon die de staat wil horen. Weet hij dat hij met een dergelijke houding nooit vrijkomt? Folkerts spreidt zijn armen in een fatalistisch gebaar. Voor het eerst tijdens het interview lacht hij.

Knut Folkerts is de zoon van een Pruisische, streng katholieke spoorwegbeambte. Voor zijn engagement met het studentenprotest bracht hij vier jaar door in een kloosterinternaat. De monnik heeft zijn cel teruggevonden. Misschien voor levenslang.