Regen doet de beat verstommen op weinig spannend drumfestival

Concerten: Derde avond van het Drum Rhythm Festival met o.a. de pianisten Julian Joseph en Bheki Mseleku, het Greg Osby Sound Theatre en de Brand New Heavies. Gehoord: 3/7 Kleine Komedie en Escape, Amsterdam. 4/7 slotavond met o.a. David Byrne, Loïs Lane, The Harper Brothers, Max Roach en Hans Dulfer met de Kid Dynamite Suite.

Op het Drum Festival 1990 moest de Jazz Picnick in het Amsterdamse Bos wegens regen worden afgelast. Zoiets kan gebeuren in de openlucht. Dat ook een ogenschijnlijk degelijk gebouw geen waterdichte garantie op een vlot afgewerkt festival geeft, bleek vannacht op het Rembrandtplein. Het dak van de enorme dancing Escape bleek dermate lek dat verder spelen volgens de brandweer niet verantwoord was. De als top of the bill aangekondigde Londense acid jazzgroep Galliano kon weer inpakken. Hoe jammer dat voor de fans ook was, de even na middernacht losgebarsten wolkbreuk was wel het spannendste dat de derde avond van het Drum Festival opleverde, althans wat de Escape en de Kleine Komedie betreft. De pianisten Julian Joseph en Bheki Mseleku dompelden het publiek onder in een stortvloed van noten, bij de Brand New Heavies was het pompen of verzuipen, alleen het Greg Osby Sound Theatre hield het helder en droog, te droog soms.

De uit Londen afkomstige Julian Joseph is een jonge en veelgevraagde pianist die op zijn vorig jaar verschenen debuut-cd enkele staaltjes van bondig en intrigerend componeren liet horen. Wie op grond hiervan rekende op een spiritueel concert kwam bedrogen uit. Vier ellenlange stukken speelde Joseph in de Kleine Komedie, in een stijl die nog het meest aan McCoy Tyner deed denken. Vrijwel zonder rustpunt hamerde hij in een bijna continu duel met drummer Mark Mondesir hardhandig de tijd vol. Bassist Wayne stond erbij en keek ernaar, saxofonist Peter King vervulde een ondankbare invallersrol.

Ook de Zuidafrikaanse pianist Bheki Mseleku had een uitstekende drummer bij zich, Marvin 'Smitty' Smith, en ook hij zocht het vooral in 'showing off'. Veel en vlug dus, en in zijn geval terecht omdat langzaam spelen onmiddellijk tot kitsch bleek te leiden. Met zijn linkerhand saxofoon en met zijn rechterhand piano spelen is zijn speciale gimmick en wie dat leuk vindt, moet hem zeker gaan zien. Dat Charnett Moffett bleek uitgegroeid tot een krachtige en vindingrijke bassist was bij dit alles een lichtpunt.

In de door jeugdig danspubliek bevolkte Escape wordt uiteraard meer op het ritme dan op kwantiteit of kwaliteit van de noten gelet. Wat de musici op het podium ook voor riedels mogen bedenken, zolang de beat doorgaat is het o.k.Saxofonist Greg Osby maakte van de gelegenheid gebruik de meest ongehoorde fraseringen uit te proberen terwijl zijn Sound Theatre stug doorging de meest gehoorde oem-tata-oemfiguurtjes vol te houden. Het mag en het kan en het geeft werkgelegenheid, maar het heeft iets van een vlag op een strontschuit. Bij de uit Londen afkomstige Brand New Heavies heeft N'Dea Davenport, ex-achtergrondzangeres van onder anderen Madonna, de functie van vlag. De schuit zelf is een logge stomer met een stommelende, onbetrouwbare motor, en een amechtig hijgende toeter. Heavy? Dat wel. Brand New? Zo nieuw als tweedehands maar kan zijn.