C. Howard Wilkins Jr. is ambassadeur van de ...

C. Howard Wilkins Jr. is ambassadeur van de Verenigde Staten in Nederland. Wilkins is na zijn studie aan de Yale universiteit zijn carrière als ondernemer begonnen. Hij heeft vijf kinderen. In 1989 is hij door president Bush benoemd en nu keert hij na drie jaar in Den Haag terug naar het zakenleven.

Woensdag 24 juni

Wisseling van de wacht: Tien afdelingshoofden vertrekken en tien nieuwe teamleden komen. Zouden er nog wel twintig "hail and farewells' in de komende twee weken passen? Ik heb nauwelijks tijd om aan mijn eigen vertrek te denken. Gelukkig is er de Independence Day-receptie waar ik mij nu mee bezig kan houden.

Vijftienhonderd van mijn beste vrienden thuis te mogen ontvangen! Alles schijnt op rolletjes te lopen... Vanmorgen op de stafvergadering hebben wij het programma nog even doorgenomen. Alle tweeënveertig sponsors staan klaar - zullen de gasten een echte "taste of America' geven. De souvenir-koffiemokken die ze meekrijgen zien er goed uit. Het thema van dit jaar, "Discover America', vind ik een hele goeie - en niet alleen vanwege de Columbus Quincentenary maar ook omdat Amerikanen constant bezig zijn zichzelf te ontdekken - of te herontdekken. Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat de onderhoudsdienst met de Patriot replica, het pronkstuk van vorig jaar, heeft gedaan.

De Vierde Juli was niet het enige onderwerp op de vergadering vanmorgen. We hebben het ook gehad over de persbijeenkomst van gistermiddag. Iedereen vond dat het goed verlopen is. Ik meende het ook, toen ik zei dat ik gedurende mijn tijd hier de press coverage over het algemeen goed en eerlijk heb gevonden. Ik ben blij dat de boodschap is overgekomen dat ambassadeursposten niet gekocht noch verkocht worden; net zo min als je een bruid kunt kopen in Amerika! We hebben het natuurlijk ook gehad over Don Alexander. Heb hem vorig weekend nog aan de telefoon gehad. Een onschuldig slachtoffer van Washingtons "silly season'. Ik leef mee met de man en zijn familie. Het is niet gemakkelijk om zo in de schijnwerpers te staan.

Heb vandaag gelunched met staatssecretaris Yvonne van Rooy. Wat een slimme, taaie en knappe vrouw. Er is niemand beter op de hoogte van de Nederlands/Amerikaanse handelsbetrekkingen; of het zou Carla Hills moeten zijn. Zouden die twee op een of andere manier familie van elkaar zijn? Heb vanmorgen nog vlug het laatste over het VS-standpunt m.b.t. de Uruguay Ronde uit Washington opgevraagd. Wanneer zal de wereld nou eindelijk begrijpen dat het hele idee achter de GATT is, dat wij nu de fout niet mogen maken de Koude Oorlog te vervangen door domme handelsoorlogen? Niemand heeft baat bij een handelsoorlog - wij niet, de Europeanen niet, niemand niet.

Na de lunch heb ik de uitreiking van de Prins Mauritsmedaille aan luitenant-kolonel Van Loon bijgewoond. Er zijn maar veertig van deze medailles uitgereikt sinds 1945. Hij is tijdens de Golfoorlog verantwoordelijk geweest voor het transport van de duizenden tonnen materieel door Nederland voor de zogenoemde operatie-Deforger. Weer zo'n verbijsterend voorbeeld van Nederlandse efficiëntie. Ik zal dit land missen!

Donderdag

De Mexicaanse tortillas bij ambassadeur Padilla gisteravond waren de beste die ik ooit heb gegeten. Zou hij wel eens een franchise hebben overwogen? Wat een feest! Kreeg van een goede vriend ook nog een schitterend schilderij als afscheidscadeau: Een Amerikaans-Indiaans thema met rustig blauw. Heb tot één uur in de nacht margharitas gedronken... veel te laat om nog iets te lezen. Ik ben met vier boeken bezig. Hoop voor mijn vertrek er tenminste een uit te krijgen.

Veel telefoontjes vanochtend. Heb nog wat afgehandeld met de Handels Raad. Wat we precies willen is het spreekwoordelijke "level playing field' voor Amerikaanse bedrijven. Daarna kunnen ze zichzelf wel redden.

Een hele belangrijke vergadering over schoolzaken. Er is sprake van het herplaatsen van leerlingen van de verschillende Amerikaanse scholen in Nederland. Voor sommige kinderen zou dit lange busritten kunnen betekenen hetgeen hun onderwijs niet ten goede zal komen. Ik ben bang dat dit soort beslissingen een belemmering zullen zijn voor wat eigenlijk de prioriteit moet hebben: wat het beste voor de kinderen is.

Over educatie gesproken: wat moet een werkeloze ambassadeur doen? Eigenlijk, werd mij vandaag een prachtaanbod gedaan door de voorzitter van de Universiteit van Amsterdam. Ik heb de heropening van het Amerika Instituut bijgewoond. Terwijl wij naar binnen liepen zei ik grappend tegen Jan Karel Gevers dat ik een baan zocht. Hij zei, "You've Got it'. Ik vraag me af of hij serieus was. Het Amerika Instituut, de oudste in zijn soort in Nederland en een soort "senior institution' in Europa, verricht echt fantastisch werk. In de afgelopen drie jaar heb ik regelmatig met bewondering het belang van onderzoek naar Amerika en de inzichten die daarvoor mogelijk zijn gemaakt via academische uitwisseling, gevolgd. En het is juist in deze tijden van grote veranderingen dat we een wetenschappelijke blik moeten werpen op waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan. Over veranderingen gesproken: Wat een andere wereld was het zesendertig maanden geleden toen ik hier arriveerde. We hadden een Sovjet-Unie, een Duitse Democratische Republiek, de Berlijnse Muur... Nelson Mandela zat nog in de gevangenis...

Vrijdag

Uitgebreide stafvergadering vanochtend. Ik zal ze missen! Een scala van issues is aan de orde gekomen. Onze "U.S. Tourist and Travel Agency' (USTTA) uit Amsterdam meldde dat het aantal reizen naar de VS dit jaar aanmerkelijk hoger ligt dan vorig jaar. Ons land is een koopje voor reizigers: eten, hotels en huurauto's zijn er goedkoper. Ben een discussie aangegaan over Ross Perot. Wat betekent het fenomeen Perot? Wat het dan ook moge zijn, een uitdaging voor de bestaande partijen is gezond voor het systeem; heb ook nog de nieuwe Raad voor Administratie en Personeelszaken aan de anderen voorgesteld; we hebben ook de goedkeuring van het Schengen Akkoord door de Tweede Kamer besproken; en van de Landbouwafdeling hoorde ik dat het probleem van maisglutenvoer weer op de loer ligt. Het is bijna niet te geloven dat gedurende het gehele jaar maisgluten een onderwerp van deze vergaderingen is geweest, en nog steeds is! Nog even snel het Vierde Julie-programma doorgelopen. Mijn advies aan de groep is: "lighten up'. Onze Vierde Juli betekent plezier! Dus: "have fun'.

De twintig workshopleiders van het Breaking Out 1992 project op de Residentie ontvangen. Dicky van den Broek en de Amsterdamse Kamer van Koophandel hebben alles onder controle. Het is een waar genoegen om met deze groep samen te werken. Ik zal op 28 oktober in de RAI ook een workshop "doen' - net zoals vorig jaar. Het grote verschil is dat ik dit keer "all business' zal zijn. Ben benieuwd welk creatief ondernemingsplan dit jaar de prijs van 40.000 gulden zal winnen? Waar het allemaal om draait is ondernemen; dat is iets van waarde creëren waar het voordien niet bestond. Het is spannend en belangrijk. Breaking Out 1992 zal beter zijn dan ooit tevoren!

Zal nog proberen wat van de voetbalwedstrijd te zien vanavond. Ik kon haast niet geloven hoe stil het op het Rembrandtsplein was afgelopen maandag. Mijn vader (momenteel met vakantie in Nederland) en ik hebben ons etentje bij Dynasty kort gehouden om nog wat van de wedstrijd te kunnen zien. Jammer dat Nederland vanavond niet speelt.

Zaterdag

Eindelijk weekend. Maar waarom zijn weekends toch zo druk? Het is perfect weer om de Harley tevoorschijn te halen. Daar geniet ik nu van: toeren door Nederland, langs de woonboten en de grachten. Eén opmerking: de Nederlandse automobilist... Je zou die wel koppig kunnen noemen wanneer hij een motorfiets ziet en schijnt te vergeten dat motorfietsen geen gepantserde voertuigen zijn. Op mijn Harley heb ik pas mijn politiebescherming leren waarderen.

De kinderen zijn er. Met vrienden. Ik weet nooit met z'n hoevelen wij aan tafel zullen zijn. Er zijn altijd veel logées. Gelukkig is het personeel flexibel. Eigenlijk is het beste restaurant van Nederland bij mij thuis. Er is geen betere chef dan Bert, die uit Delft komt. Het personeel is internationaal: Filippijnen, Maleisië... en natuurlijk Hassan, die niet van de wijs te brengen is; hij zorgt er gewoon voor dat alles loopt.

Ik heb met de kinderen naar het bandje van het concert van Eric Clapton geluisterd. Wat een talent. Muziek is iets heel moois. Ik ga graag naar concerten: Michael Jackson van de week. Voor mij zijn er altijd twee shows: die van de ster en die van het publiek. Helaas zal ik het North Sea Jazz Festival, met zijn grote verscheidenheid aan Amerikaanse en internationale talenten, dit jaar moeten missen.

Voor wat nu betreft: het is zo fijn om met de familie bij elkaar te zijn en samen van muziek te genieten. Mijn vijf kinderen vertoeven normaal over vijf verschillende tijdzones verspreid.

Zondag

Weer zo'n mooie dag. Ik zou er nog gewend aan raken. Heb mij vermaakt op de Koninklijke Holland Club Regatta. Onder het genot van bier en bitterballen heb ik ook nog gesproken met het damesteam van de roeiclub van de Connecticut College. Natuurlijk heb ik verteld dat ik in het Yale roeiteam zat. Het Amerikaans Olympisch team was ook aanwezig. Een prachtig evenement.

Heb mij gehaast om naar de receptie van de familie Engering te gaan. Na drie jaar Nederland heb ik echt het gevoel dat ik hier oude vrinden heb. Met plezier heb ik het mijne bijgedragen aan de "oorlogsverhalen'.

Ik ga graag naar Amsterdam. Het tikt vierentwintig uur per dag door. Aan de andere kant is het ook weer een verademing om in Den Haag terug te zijn. Ik ben zo blij dat het OPCW (Organization for the Prohibition of Chemical Weapons) naar "mijn' stad komt; ook al hoop ik dat het "rustige' van Den Haag niet aangetast zal worden. Er kleeft een soort van schizofrenie aan het "dual capital syndrome'. In de praktijk komt het er op neer dat ik daardoor vele uren op de weg zit.

Morgen moet ik de voorbereidingen voor de Vierde Juli checken.

Maandag

De gebruikelijke stafvergadering. Iedereen zit er met dit mooie weer een beetje stilletjes bij, met een uitdrukking van ""wat doen wij binnen op een dag als vandaag''? Maar de tenten voor de Vierde worden wel opgezet.

Heb vandaag de "USA Week' op de Floriade geopend. Wat een tentoonstelling: Florida overgebracht naar Nederland! Ik denk dat ik wel vijf kilo ben afgevallen van het wachten in de hitte voor ik mijn toespraak kon houden.

Alhoewel dit niets is vergeleken met het optreden van president Bush in Rio. Er is wel iets te zeggen voor die man. Ik ben echt trots op de manier waarop hij daar heeft gehandeld. Hij is er naar toe gegaan en is bij zijn standpunt gebleven; weliswaar eenzaam, doch eerlijk. Als je een vergelijking maakt tussen de VS en de EG dan zien wij er best wel goed uit als een natie waarin individuele staten hele progressieve maatregelen nemen en strenge regels invoeren.

Heb een interview gehad met Radio West. De verslaggeefster wou het in het Nederlands doen; ik wou het in het Engels. (heb haar verteld dat ik vloeiend Nederlands spreek maar dat niemand het verstaat). Het resultaat was een compromis: de vragen in het Nederlands en de antwoorden in het Engels. Wat is gedurende de afgelopen drie jaar de belangrijkste prestatie geweest? Snel mijn gedachten laten gaan over de drukke tijd van het Nederlands voorzitterschap van de EG, de twee bezoeken van president Bush aan Nederland; maar mijn antwoord was toch de coördinerende rol tijdens de Golfoorlog. De nog nooit eerder vertoonde coalitie die het initiatief van president Bush heeft gesteund, blijft voor mij het meest centrale punt. Een "job well done' door Nederland, Amerika en zovele anderen, verbonden in een partnership. Daar valt een les uit te leren.

Het afscheidsdiner bij mijn Franse collega ambassadeur Bernard was een stijlvolle afsluiting van een hectische dag. Ik was zeer geroerd door de warme woorden van de ambassadeur. Het diner was natuurlijk voortreffelijk. Normaal gesproken ben ik best goed in het overslaan van desserts, maar voor de glace Norvegienne maakte ik met plezier een uitzondering.

Dinsdag

Inpakken vandaag. Wat een puinhoop op de residentie. Waar hebben ze al het meubilair van beneden gelaten? Ging veel te laat naar kantoor.

Toch op tijd voor een van de mooie momenten: heb een onderscheiding uitgereikt aan Mickey Warners, een van mijn Nederlandse collega's op de ambassade en de spil van de culturele afdeling. De gehele afdeling voorlichting had zich stiekempjes in mijn kantoor verzameld voor zij binnenkwam. Ze was niet alleen verrast, maar echt overdonderd.

De onderscheiding heeft ze gekregen voor haar inzet voor de Jantje Beton Dag. Middels het bij elkaar brengen van sponsors heeft zij het tot een jaarlijks evenement weten te smeden. Nederlandse kinderen die niet gauw de kans krijgen om naar Duinrell te gaan, kunnen er op de Jantje Beton Dag samen met Amerikaanse kinderen een hele dag plezier beleven. En de Captains of Industry braden dan de hamburgers voor hun lunch! Dat is het gedeelte dat ik leuk vind; geen onpersoonlijke cheques, maar de sponsors moeten zelf ook meedoen.

Heb ook nog brieven getekend waarin wij Nederlanders uitnodigen naar Amerika te gaan in het kader van ons "International Visitor' programma. Deel I van mijn baan heb ik toen afgesloten met de afscheidsreceptie voor Lo van Wachem van de Shell. Het interview met hem in het Financieele Dagblad vond ik ijzersterk. Ik deel zijn onorthodoxe mening over de moeilijke boycotperiode in Zuid-Afrika: economische sancties treffen juist de mensen die wij willen helpen.

Nu over naar deel II van mijn baan. Ik ben aan de telefoon gekluisterd. Als het hier vier uur is, zou ik niets liever doen dan op een terrasje aan de Denneweg een kopje thee te drinken. Ik snap niet waarom Amerikanen zich niet de tijd gunnen om een uurtje buiten te zitten in goed gezelschap (zou het te maken kunnen hebben met hun voorkeur voor airconditioning?) Anyhow, als het hier twee uur in de middag is, worden ze in Washington wakker; en aan de Westkust is dat nog drie uur later. Heb tot middernacht aan de telefoon gehangen.

Woensdag

Ben een beetje zenuwachtig vanochtend. Afscheidslunch bij koningin Beatrix. De kinderen en ik hebben nog even een grap gemaakt of wij niet op de motorfiets naar het paleis zouden gaan (vermijden we in ieder geval wel het probleem van autoportieren die niet open kunnen, zoals drie jaar geleden het geval was.)

Mijn gedachten gaan terug naar die dag: wat had ik een plankenkoorts toen ik het paleis inliep om mijn geloofsbrieven te overhandigen. Ik heb wel eerder "wins' gehad in mijn tijd, maar deze baan is toch de meest fantastische ervaring in mijn leven.

En nu terug naar de lunch. Koningin Beatrix is een stralende charmante en warme vrouw, die graag naar het standpunt van een ander luistert en toch volhardt in het hare. Ik heb de hartelijke groeten overgebracht van president Bush: was zijn populariteitscijfer maar net zo hoog als dat van de Koningin! Een dag die ik nooit zal vergeten; het was voor mij, en mijn zoons, niet zomaar een "once in a lifetime' maar wel zeker een "once in a ten lifetimes' ervaring.

Donderdag 2 juli

Onafhankelijkheids Dag receptie. Voor mij worden drie jaren afgesloten met een groots farewell. Ik heb hier zoveel nieuwe dingen meegemaakt. Dit is nu iets wat ik voor het laatst doe. Wat ik belangrijk vind zijn de mensen die je ontmoet. En zij waren er vandaag allemaal! Ik ben overdonderd; en ontroerd; en uitgeput. Happy Independence Day!!