Vrijdag 3; FEMBO

De Vijfde Internationale Feministische Boekenbeurs die eind vorige week in Amsterdam werd gehouden, was een succes, zo las ik in de kranten. Het publiek stroomde massaal toe en er heerste een feestelijke sfeer.

Zou ik de enige zijn die niet in de feestvreugde kon delen?

Tijdens mijn bezoek aan de Beurs bekroop me het gevoel dat ik me in een situatie bevond, waar ik niets mee te maken wilde hebben, een gevoel dat altijd gevolgd wordt door twijfel: ligt het aan mijn eigen bekrompen instelling, of is er werkelijk iets mis met wat er om me heen gebeurt?

Ik was langs de boekenkraampjes gelopen. Niet de vrouwenliteratuur voerde hier de boventoon, maar het vrouwenpamflettisme, de femi- en de lesboprop. In smakeloos opgesierde stalletjes lagen daar al die vrouwenstrijd- en -lijfboeken waarvan ik niet wist dat ze nog in zulke overweldigende hoeveelheden bestonden: Leven in je eigen Lijf, De geschiedenis van de Menstruatie, het Derde Wereldpatriarchaat, Seksisme op de Filippijnen.

De vrouwenliteratuur was vooral te vinden bij algemene uitgeverijen als Meulenhoff en Querido, die met de boeken van hun vrouwelijke auteurs hun kraampjes makkelijk volkregen.

Ik belandde bij een forumdiscussie waarin het thema "Fantasieën over geweld tegen mannen' behandeld werd. Marijke Ekelenschot legde aan vijf schrijfsters de vraag voor wat, tactisch gezien, het beste is: zijn mouwen en broekspijpen afknippen of de man meteen maar helemaal in stukjes hakken.

De man, de man, de man. Als het ergens om draaide op deze Feministische Boekenbeurs, dan was het wel: de man. Hoe krijgen we Hem klein, hoe bestrijden of negeren we Hem, hoe hakken we Hem aan mootjes.

De Feministische Boekenbeurs was een manifestatie van een afscheidingsbeweging - geborneerd en totalitair. Een manifestatie van man- en ook van vrouwvijandigheid. Ik althans schaamde me een vrouw te zijn.

Niet omdat ik zo dol op mannen ben. De betweterige heertjes en onbehouwen hufters onder de mannen zijn voor mij net zo'n groot probleem als voor alle andere vrouwen. Maar hebben we nu werkelijk niets anders aan ons hoofd?

Moeten we eraan meewerken dat de maatschappij een verzameling separatistische bewegingen wordt die elkaar het leven zuur maken: vrouwen tegen mannen, fietsers tegen automobilisten, de ene etnische groepering tegen de andere? Het lijkt me een weinig aantrekkelijk doel.

Misschien ben ik een theemuts, maar op een boekenbeurs over onderwerpen als koken, kleren naaien en kinderopvoeding had ik meer van mijn gading gevonden dan op deze grauwe, fantasieloze dragonderbeurs, waar zulke onderwerpen natuurlijk geheel taboe zijn.

Nee, het verbaasde me niks, dat er handtekeningenlijsten hingen waarop de bezoeksters konden protesteren tegen de "anti-feministische en anti-lesbische toespraak' die minister d'Ancona bij de opening hield. Ze had het gewaagd te waarschuwen tegen het "harde separatistische feminisme', dat de vrouwenbeweging in een isolement zou kunnen brengen. Een dergelijke verstandige kanttekening kon in dit tirannieke milieu natuurlijk niet getolereerd worden.