Plaatsen

Een brief van het Nationaal Ballet. Midden in de zomer? Hoogst ongebruikelijk, want de kaarten voor het nieuwe seizoen zijn al besteld en afgerekend. Moeten we na de oekaze van de minister bijbetalen, of wat zal het deze keer wezen.

Licht verontrust open ik de omslag. Dankzij het “recht op behoud van vaste plaatsen” zit ik al jaren pontificaal bij premières op het eerste balkon, eerste rij, pal in het midden. Dat lijkt bevoorrecht, maar is ook kwetsbaar.

Want verdomd, ik word verjaagd. “Onze subsidiënten hebben ons - zeer recent - geconfronteerd met heel drastische subsidieverminderingen en ons daarmee aangespoord om via andere bronnen meer "eigen inkomsten' te verwerven. Omdat wij die noodzakelijk hogere inkomsten zo min mogelijk willen onttrekken aan ons publiek richten wij ons nu intensief op sponsorships.”

“Het is evident geworden dat wij in de pakketten tegenprestaties aan sponsors onder meer hele goede plaatsen op het eerste balkon moeten kunnen aanbieden, met name bij premières.” Nou ja, het spijt ze wel, gelet op onze jarenlange relatie, maar toch. Nu heb ik de keuze uit de derde rij op het eerste balkon, rij 14 in de zaal, of het verbreken van de relatie.

Natuurlijk: rij 3 is mooi, geeft ook goed zicht enzovoort, maar mist toch dat extra van rij 1, stoelen 1 en 3, waarmee ik mijn ex-liefdes imponeerde. Want kijk, wij kwamen altijd, en dat moet het Nationaal Ballet van die relaties van een sponsor (die er trouwens nog niet is) maar afwachten. In de "sponsorvakken' van het Concertgebouw vallen ook steeds meer gaten van mensen die graag eens een avond thuis zijn in plaats van alweer te gast van bedrijf x of y.

Treft u tijdens de premières in het seizoen '92/'93 iemand op rij 3 van het eerste balkon met zo'n modern waterpistool, dan ben ik dat.